Τρέξε σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου

H παρέμβαση των Νέων της ΑΚΟΑ στη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ μέσω της ομιλίας της Ολγας Μπαλαούρα

Eμείς οι νέες και οι νέοι του σήμερα μεγαλώσαμε σε μία εποχή που η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία ταυτίστηκε με την πολιτική που πρώτη υιοθέτησε η συντηρητική παράταξη. Το νεοφιλελευθερισμό. Είμαστε η γενιά που μεγάλωσε μέσα σε αυτή την αλήθεια. Που είδε κρατικές οντότητες οι οποίες στο όνομα του σοσιαλισμού, εξέθεσαν τον αντικαπιταλιστικό αγώνα με φοβερές τραγωδίες που τα περισσότερα κινήματα δεν έβλεπαν. Είμαστε η γενιά που είδε την αριστερά να σβήνει και τη συλλογικότητα να εξαφανίζεται. Που άκουσε ότι οι αγώνες και οι εξεγέρσεις, οι επαναστάσεις και οι κατακτήσεις των εργαζόμενων και των κινημάτων τελείωσαν.

Εμείς δεν τους πιστέψαμε, αλλάξαμε τις οδηγίες χρήσης. Ξεχάσαμε ότι μάθαμε, αρχίσαμε να ονειρευόμαστε. Αρχίσαμε να αμφισβητούμε, ταυτιστήκαμε με την εξέγερση του Σιάτλ, διαδηλώσαμε με τους ξένους συντρόφους μας στη Γένοβα, την Πράγα και τη Φλωρεντία. Και αυτοί με τη σειρά τους περπάτησαν μαζί μας στην Αθήνα, στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Πειστήκαμε πως η καινούργια αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι διεθνιστική.

Διαδηλώσαμε κατά του πολέμου και του ρατσισμού, μεταφέραμε τις εμπειρίες μας στα αμφιθέατρα και τους κοινωνικούς μας χώρους. Εναντιωθήκαμε στο οικολογικό και οικονομικό έγκλημα των Ολυμπιακών Αγώνων και πρώτοι μιλήσαμε για τις επιπτώσεις του.

Μιλήσαμε στους μετανάστες συμμαθητές μας με αλληλεγγύη. Εμείς δεν είχαμε να χωρίσουμε τίποτα. Είμαστε μαζί απέναντι στη βαρβαρότητα της καταστολής, της ποινικοποίησης, του στρατού, της ανασφάλειας, του εθνικισμού, την έλλειψη χρόνου και ζωής. Βεβαίως στη γενιά μας υπάρχει και η απέναντι όχθη. Αυτή του κοινωνικού συντηρητισμού ή της αδιαφορίας. Με αυτή την όχθη συγκρουστήκαμε και θα συνεχίσουμε να συγκρουόμαστε. Πιστέψαμε στη δύναμη της συλλογικότητας και στο γεγονός ότι οι ιδέες για να ζήσουν θέλουν οργάνωση. Μας άρεσε που γίναμε μέρος του κινήματος της αριστεράς, στην αρχή λίγοι και ίσως γραφικοί για την κυρίαρχη κουλτούρα, αργότερα περισσότερες και περισσότεροι. Αρχές μας το κοινό μέτωπο και η κοινή δράση, η αμφισβήτηση της μίας και μοναδικής αλήθειας κάθε εξουσίας: κομματικής, κρατικής, ατομικής, πράγματα που μας έμαθαν κάποιοι παλαιότεροι που υπερασπίζονταν πάντα το όραμα της κομμουνιστικής απελευθέρωσης με δημοκρατία, ελευθερία και αυτοδιαχείριση και που σήμερα δικαιώνονται. Είδαμε τον πολιτισμό, την τεχνολογία, τις δυνατότητες της κοινωνίας να προχωρούν αλλά εμείς να μην τις απολαμβάνουμε. Να υποβαθμίζουν τις σπουδές μας, να συρρικνώνουν το δημόσιο χώρο και την ίδια την ελευθερία.

Τα αμφιθέατρα ξαναγέμισαν, οι δρόμοι πήραν ξανά φωτιά, πολλές φορές με ανυπακοή, για τη διεκδίκηση της δημόσιας εκπαίδευσης και του άρθρου 16, των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων και της ίδιας της ζωής που δεν θέλουμε να είναι δουλειά-κατανάλωση-εντατικοποίηση.

Άλλες φορές πάλι σιωπηλά, αλλά πάντα κινηματικά πλάι σε άλλους νέους, που παλαιότερα δεν υπήρξαν συνοδοιπόροι μας, για την καταστροφή του περιβάλλοντος και την αποχαύνωση από το μπετόν που μας πνίγει.

Όλα αυτά έχουν την ταυτότητα της δικής μας γενιάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αρωγός εντός και εκτός βουλής στην οργάνωση των αντιστάσεων στο χώρο της εκπαίδευσης και στην προσπάθεια των τοπικών κοινωνιών για την υπεράσπιση της πόλης και της υπαίθρου από την ολική εξάρτηση από την καπιταλιστική επιχείρηση αλλά και στην υπεράσπιση των πολιτικών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων μας έθεσε στυλοβάτες αυτού του αγώνα. Όχι όμως μόνο εμάς τους οργανωμένους στις πολιτικές του συνιστώσες. Καταφέραμε να γίνουμε η έκφραση του ανένταχτου νέου κόσμου που πολλές φορές μετατράπηκε από απλός υποστηρικτής σε ενεργό πολιτικό υποκείμενο.

Σε ποια βάση όμως; Με ποια ισοτιμία; Αυτή η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στους νέους ειδικά, είναι αναντίστοιχη με τις δυνατότητες που έχουν συνιστώσες του να αποκρυσταλλώσουν οργανικά η καθεμία χωριστά, την αυξημένη ελκτική δύναμη που παρουσιάζει.

Για μας τους νέους και νέες της ΑΚΟΑ αυτή η δυναμική δεν στριμώχνεται στα μικρά δωμάτια των κομματικών γραφείων. Εχουμε ανάγκη να υπάρξουν δομές υποδοχής των νέων ανένταχτων που θέλουν να συμμετάσχουν και να εργαστούν όχι μόνο με την ψήφο τους για τον ΣΥΡΙΖΑ. Έναν ΣΥΡΙΖΑ που θέλουμε να αναδιαμορφώνεται από τα κάτω.

Σήμερα λοιπόν που οι δυνάμεις του συστήματος συγκροτούν μία χειρότερη κοινωνία σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας, για εμάς τους νέους και τις νέες του ΣΥΡΙΖΑ, το κίνημα της νεολαίας ως πηγή ανανέωσης και ριζοσπαστικοποίησης συνολικά του κινήματος ανατροπής και του επαναστατικού κινήματος πρέπει να διαμορφώσει τους δικούς του όρους συμμετοχής.

Και όπως έλεγαν κάποιοι άλλοι νέοι τον Μάη του ’68 που δεν έμειναν μόνο στην αντεπίθεση και στο γκρέμισμα του παλιού αλλά γέννησαν γεγονότα και προβάλλουν εναλλακτικές του «ουτοπικού δυνατού» στην εκπαίδευση, στην τέχνη, την καθημερινότητα, στην εργασία και στις σχέσεις: «Τρέξε σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου».

Στη διαπασών οι χωρίς φωνή

H ώρα να ακουστούν οι χωρίς φωνή στη διαπασών έφτασε. Το διήμερο 22-23 Φεβρουαρίου στην εκδήλωση που διοργανώνουν οι νέες-οι της ΑΚΟΑ, οι άνθρωποι που βρίσκονται εκτός συστήματος παίρνουν το λόγο.

Δείτε τα σχετικά βίντεο

Α΄μέρος:



Β’μέρος:

Oι νέες-οι της ΑΚΟΑ για τη σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Γίνεται πολύ κουβέντα στις μέρες μας για το αν η νεολαία αποτελεί μία ξεχωριστή, με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, κοινωνική κατηγορία. Εμείς οι νέες-οι της ΑΚΟΑ λέμε πως ναι, η νεολαία-ιδιαίτερα στις μέρες μας- όντως αποτελούμε μία διακριτή κοινωνική κατηγορία, με τα δικά της προβλήματα, ανησυχίες, αγωνίες αλλά και αγώνες.

Μέσα σε συνθήκες ραγδαίας καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και τεχνολογικής ανάπτυξης, καλούμαστε διαρκώς να παρακολουθούμε τις εξελίξεις και να προσαρμοζόμαστε ταχύτατα και αδιαμαρτύρητα επί ποινή κοινωνικής απομόνωσης και αποκλεισμού. Η συνθήκη της Μπολόνια, το άρθρο 16, η διαρκής υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου και η συνακόλουθη εντατικοποίηση των σπουδών σε όλες τις βαθμίδες έχουν ως στόχο μεταξύ άλλων να μας προετοιμάσουν για μια κοινωνική και επαγγελματική πραγματικότητα όπου η βασική συνθήκη είναι η ανασφάλεια. Αφού πρώτα περάσουμε πολλά χρόνια σε μια τεχνοκρατική και βαθμοθηρική εκπαίδευση, στη συνέχεια καλούμαστε να μπούμε στην αγορά εργασίας, σε πολλές περιπτώσεις κιόλας μαθητές και φοιτητές αναγκαζόμαστε ταυτόχρονα να δουλεύουμε. Οι συνθήκες για εμάς στην αγορά εργασίας είναι πολύ χειρότερες απ’ αυτές της προηγούμενης γενιάς. Ανεργία, χαμηλοί μισθοί, εξοντωτικά ωράρια, ανασφάλιστη εργασία. ήδη αποτελούν. Είμαστε η γενιά των 700 αλλά επιπλέον είμαστε και η γενιά των 500, 400 ή και 300 ευρώ.

Την ίδια στιγμή είμαστε σε μεγάλο βαθμό αποκλεισμένοι από την πνευματική και πολιτιστική παραγωγή. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι παράγουν επιστήμη και τεχνολογία (έρευνα, διδακτορικά, μεταπτυχιακά) χωρίς να αμείβονται, χιλιάδες νέοι ασχολούνται με το θέατρο, τον χορό, τις εικαστικές τέχνες χωρίς μισθούς και χωρίς θεσμική και οικονομική υποστήριξη αναγκασμένοι να δουλεύουν ως μπάρμαν και σερβιτόροι για να επιβιώσουν. Ταυτόχρονα η μεγάλη πλειοψηφία εξαιτίας των πολύ υψηλών τιμών είναι αποκλεισμένη από την αγορά βιβλίου, το θέατρο, τις συναυλίες.
Η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού την τελευταία εικοσαετία στην χώρα μας (κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) έχει προκαλέσει καταστροφή του κοινωνικού ιστού. Βιώνουμε μια πλήρης απαξίωση κάθε έννοιας απάντησης στα προβλήματα με συλλογικό τρόπο. Μεγάλες κοινωνικές ομάδες οδηγούνται διαρκώς στο περιθώριο. Η πολιτική έχει απαξιωθεί και αρκούμαστε σε μια ακατάσχετη σκανδαλολογία. Δεν είναι όμως όλα μαύρα. Τα κινήματα των τελευταίων χρόνων ( ευρωπαϊκό κοινωνικό φόρουμ, κινήματα πόλης, οικολογία κ.α), οι περσινές κινητοποιήσεις ενάντια στο άρθρο 16 και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση καθώς και η πτώση του δικομματισμού και η άνοδος της αριστεράς δείχνουν μια δυναμική ενός κόσμου που επιμένει να αναζητά συλλογικές απαντήσεις στα προβλήματά του.
Μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο ΣΥΡΙΖΑ. Από τη πρώτη στιγμή στάθηκε αρωγός εντός και εκτός κοινοβουλίου στην οργάνωση των αντιστάσεων στο χώρο της εκπαίδευσης (πανεπιστημιακοί-φοιτητές), ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και στην προάσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης, όπως επίσης
και στην προσπάθεια τοπικών κοινωνιών για την ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες και την σωτηρία των ελεύθερων χώρων. Τελευταίο επεισόδιο αποτελούν οι μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στα κυβερνητικά σχέδια για την οριστική κατεδάφιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης. Οι νέοι όπως και οι ανένταχτοι αριστεροί όλο αυτό το διάστημα υπήρξαν στυλοβάτες αυτής της προσπάθειας μέσα από τις γραμμές του. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις αποτελεί την δεύτερη επιλογή των νέων στις κομματικές προτιμήσεις τους. Έχει κατοχυρωθεί λοιπόν στο συλλογικό φαντασιακό ως το κόμμα της νεολαίας.

Από εδώ και πέρα το στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι όλο αυτό τον ανένταχτό κόσμο και ειδικότερα τους νέους και τις νέες να τους μετατρέψει από απλούς υποστηρικτές του σε ενεργό κοινωνική ύλη. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Μέσα από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ ή από τον ΣΥΡΙΖΑ ως ολότητα; Η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στους νέους είναι αναντίστοιχη των οργανωμένων δυνάμεων των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Για να συμμετέχει όμως αυτός ο κόσμος ενεργά πρέπει να φροντίσουμε να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ δομές. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να αποκτήσει μέλη, τα οποία θα συμμετέχουν σε ανοικτές συνελεύσεις σε τοπικό επίπεδο ,αλλά και στους κοινωνικούς χώρους. Να σταματήσει το μοντέλο της αντιπροσώπευσης και οι διαδικασίες γραφειοκρατικού χαρακτήρα που τρομάζουν τον νέο κόσμο.

Επίσης σημαντικό είναι να ξεκινήσει μια διαδικασία εμβάθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ. Προνομιακός χώρος για αυτήν την διαδικασία είναι η νεολαία, που είναι βασική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ και αποτελεί μια ριζοσπαστική δύναμη που πλήττεται όλο και περισσότερο. Με ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών, με την ενδυνάμωση της Αριστερής Ενότητας σε ΤΕΙ και ΑΕΙ αλλ,ά και με την δημιουργία δομών. Με σκοπό όχι την άθροιση των οργανωμένων δυνάμεων αλλά την συμμετοχή του κόσμου που μέχρι τώρα μας παρακολουθεί. Μόνο εάν γίνουν τα παραπάνω θα μπορέσει να λειτουργήσει αμεσοδημοκρατικά, να προσεγγίσει κοινωνικές ομάδες που η αριστερά δεν έχει καταφέρει να παρέμβει. Να παρέμβει στους δύσκολους εργασιακούς χώρους του ιδιωτικού τομέα, σε περιθωριοποιημένες ομάδες και σε τόσους ακόμα χώρους που δεν τους έχουμε σκεφτεί καν. Έτσι θα μπορέσει επίσης να ριζοσπαστικοποιηθεί, να διατυπώσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο, να εξελιχτεί ιδεολογικά.

Η νεολαία ως διακριτή κοινωνική κατηγορία, πρέπει να σταματήσει να διακρίνεται μόνο από τις εις βάρος της διακρίσεις. Με τη δυναμική και τους αγώνες που συνεχώς αναπτύσσει μπορεί και πρέπει να γίνει μία ισχυρή δύναμη, ισχυρή συνιστώσα μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφίας, δύναμη αντροπής.

Οι χωρίς φωνή στη…διαπασών

Στο διήμερο 22 και 23 Φεβρουαρίου η ΑΚΟΑ και οι νέοι της ΑΚΟΑ διοργανώνουν εκδήλωση για τους χωρίς φωνή, τους κοινωνικά αποκλεισμένους που η φωνή τους δεν ακούγεται ενώ τα προβλήματα που τους απασχολούν είναι τεράστια.

H εκδήλωση θα λάβει χώρα στην αγορά της Κυψέλης και ανάμεσα σε άλλα θα περιλαμβάνει συναυλίες συγκροτημάτων των…χωρίς φωνή, προβολές ταινιών μικρού μήκους, εκθέσεις φωτογραφίας και φυσικά τη συζήτηση με θέμα: “οι χωρίς φωνή, οι χωρίς δικαιώματα στη διαπασών.

Η αριστερά ακούει και δρα”.Για την οργάνωση της εκδήλωσης συνεδριάζει κάθε Τρίτη στις 8 μμ επιτροπή στα γραφεία της ΑΚΟΑ, Ακαδημίας 62, 5ος όροφος. Η επιτροπή είναι ανοιχτή.

Μία νέα προσπάθεια

Πειραματικά "ανέβηκε" στο διαδίκτυο αυτό εδώ το blog μέσα από το οποίο θα μπορούμε να ανταλάσσουμε απόψεις, να εκφράζουμε προβληματισμούς και να επικοινωνούμε χωρίς να μας απασχολεί το πρόβλημα της απόστασης.

Νίκος Γιαννόπουλος από νέους ΑΚΟΑ