ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΒΡΑΪΚΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ


Στις 6 Γενάρη ,άγνωστοι αποπειράθηκαν να κάψουν την συναγωγή που βρίσκεται στην παλιά πόλη στα Χανιά, αφήνοντας την υπογραφή τους με το πέταγμα σαπουνιών .

Την Παρασκευή 15 Γενάρη το βράδυ ,έγινε και δεύτερη απόπειρα εμπρησμού της Εβραϊκής Συναγωγής ,αυτή την φορά προκαλώντας πολύ σοβαρότερες καταστροφές.

Είναι δύσκολο να μην συνδέσει ο κάθε ένας μας ,τις δύο επιθέσεις που έγιναν στη Συναγωγή μεταξύ τους ,καθώς και με την απόπειρα εμπρησμού στο Κοινωνικό Στέκι –Στέκι Μεταναστών και τις δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες και Έλληνες αντιρατσιστές .

Οι εμπρηστικές επιθέσεις σε θρησκευτικούς χώρους λατρείας και σε κτίρια που στεγάζονται συλλογικότητες φιλλομεταναστευτικές , είναι εμπρησμοί ενάντια στη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Για μια ακόμα φορά ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ τις φασιστικές –τραμπούκικες επιθέσεις

που συμβαίνουν στα Χανιά.. Και φασιστική είναι κάθε βίαιη ενέργεια (ανεξάρτητα αν υπογράφεται ή όχι) που χτυπάει τους «ξεχασμένους της κοινωνίας»,θρησκευτικούς χώρους ,ανθρώπους με κριτήριο τον τόπο καταγωγής και το χρώμα τους.

Απέναντι στην φασιστική τρομοκρατία εμείς προτάσσουμε τις δράσεις μας και την επιμονή μας τα Χανιά να απαλαγούν από αυτά τα φαινόμενα φασιστικής βίας.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΕΚΙ – ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Η ΑΙΓΥΠΤΟΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ, ΣΤΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ

Το σιδηρούν τείχος


Την Πρωτοχρονιά 1.400 αλληλέγγυοι στον Παλαιστινιακό λαό, που βρίσκεται αποκλεισμένος στη Λωρίδα της Γάζας, επιχείρησαν να διαδηλώσουν στην Αίγυπτο. Ωστόσο, η αιγυπτιακή κυβέρνηση απαγόρευσε την είσοδό τους στη Γάζα, μέσω Αιγύπτου κρατώντας στάσιμα τα λεωφορεία στο Κάιρο και αναγκάζοντάς τους, να επιστρέψουν άπραγοι. Ύστερα από διαπραγματεύσεις, αστυνομική καταστολή και πολιτική διπλωματία επετράπη η είσοδος στη Γάζα σε 100 από τους διαδηλωτές. Ο Γιούρι Άβνερυ επιχειρεί να ερμηνεύσει πολιτικά τη στάση της Αιγύπτου. Δημοσιεύουμε σήμερα απόσπασμα άρθρου του για την «συνεργία της Αιγύπτου στον εγκληματικό αποκλεισμό της Γάζας», όπως ο ίδιος αναφέρει.


Του
Γιούρι Άβνερυ*


(…) Μπορεί ορισμένοι να αναρωτιούνται για ποιο λόγο συμμετέχει η Αίγυπτος στον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας.
Ο αποκλεισμός ξεκίνησε πολύ πριν τον Πόλεμο της Γάζας, μετατρέποντας την Λωρίδα στη «μεγαλύτερη φυλακή επί γης». Ο αποκλεισμός αφορά τα πάντα εκτός από τις αναγκαίες ιατροφαρμακευτικές προμήθειες και τον εφοδιασμό τροφίμων. Ο γερουσιαστής Τζον Κέρυ, δήλωσε σοκαρισμένος όταν ενημερώθηκε ότι ο αποκλεισμός αφορά ακόμα και τα μακαρόνια -ο Ισραηλινός στρατός ανήγαγε τα μακαρόνια σε είδος πολυτελείας. Ο αποκλεισμός περιλαμβάνει εξοπλισμό κτιρίων μέχρι και σχολικά βιβλία. Εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις, κανείς δεν μπορεί να περάσει από τη Λωρίδα της Γάζας στο Ισραήλ ή στη Δυτική Όχθη, ούτε το αντίστροφο.
Ωστόσο, το Ισραήλ ελέγχει μόνο τις τρεις εισόδους της Λωρίδας. Τα βόρεια και ανατολικά σύνορα έχουν αποκλειστεί από τον Ισραηλινό στρατό. Τα δυτικά από το Ισραηλινό ναυτικό. Τα νότια σύνορα, ελέγχονται από την Αίγυπτο. Γι’ αυτό ο αποκλεισμός θα ήταν ανύπαρκτος χωρίς την αιγυπτιακή συμμετοχή.
Φαινομενικά, αυτή η στάση δεν βγάζει νόημα. Η Αίγυπτος, αυτοπροσδιορίζεται ως ηγέτης του Αραβικού κόσμου. Είναι η πιο δημοφιλής χώρα, που βρίσκεται στο κέντρο του Αραβικού κόσμου. Πριν 50 χρόνια, ο πρόεδρος της Αιγύπτου, Γκαμάλ Άμπντελ Νασέρ, ήταν το ίνδαλμα των Αράβων, και κυρίως των Παλαιστινίων. Πώς μπορεί η Αίγυπτος να συνεργάζεται με τον «σιωνιστικό εχθρό», όρος που χρησιμοποιούν οι Αιγύπτιοι για το Ισραήλ, παραδίδοντάς τους 1,5 εκατομμύρια Άραβες στα πόδια τους;
Μέχρι πρόσφατα η αιγυπτιακή κυβέρνηση έμμενε σε μία λύση που αποτελεί χαρακτηριστικό της 6.000 ετών δαιμόνιας πολιτικής της. Συμμετείχε στον αποκλεισμό, κάνοντας τα στραβά μάτια στα εκατοντάδες τούνελ που σκάβονταν στα σύνορα, από όπου τροφοδοτούσαν καθημερινά τον παλαιστινιακό λαό (σε εξωφρενικές τιμές και με υψηλά κέρδη για τους αιγύπτιους μεγαλέμπορους), παρέχοντάς τους και όπλα. Επέτρεπαν ακόμα σε όποιον ήθελε να περάσει -από ακτιβιστές της Χαμάς μέχρι νύφες.
Αυτό, ωστόσο, πρόκειται να αλλάξει. Η Αίγυπτος ξεκίνησε να χτίζει ένα σιδηρούν τείχος -κυριολεκτικά- σε όλο το μήκος των συνόρων της Γάζας, καλύπτοντας τα τούνελ με σιδερένιες ασπίδες. Αυτό εν τέλει θα πνίξει όλους τους κατοίκους της Γάζας.
Όταν ο ακραίος σιωνιστής, Βλαντιμίρ Ζαμποντίνσκι, έγραψε πριν από 80 χρόνια για την ανέγερση ενός «Σιδηρούν τείχους» εναντίον των Παλαιστινίων, δεν φανταζόταν ότι θα το έχτιζαν τελικά οι Άραβες.

Γιατί το έκαναν;

Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες. Οι κυνικοί καταδεικνύουν το γεγονός ότι η αιγυπτιακή κυβέρνηση εισπράττει κάθε χρόνο μία υπέρογκη αμερικάνικη επιχορήγηση -ύψους σχεδόν δυο εκατομμυρίων δολαρίων- μία ευγενική χειρονομία του Ισραήλ. Η επιχορήγηση ξεκίνησε ως επιβράβευση για την συνθήκη ειρήνης μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Το ισραηλινό λόμπυ του αμερικάνικου κογκρέσο μπορεί να τη σταματήσει ανά πάσα στιγμή.
Άλλοι, πάλι, θεωρούν ότι ο Μουμπάρακ φοβάται τη Χαμάς, η οποία εμφανίστηκε αρχικά ως παλαιστινιακό παρακλάδι των Αδερφών Μουσουλμάνων, αντιτιθέμενο στο αυταρχικό καθεστώς. Ο άξονας Κάιρο -Ριγιάντ-Αμμάν-Ραμμάλα ισορροπεί ενάντια στον άξονα Δαμασκού-Γάζας που συνεργάζεται με τον άξονα Τεχεράνη-Χεζμπολάχ. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Μαχμουντ Αμπάς προσπαθεί να σφίξει τον κλοιό στη Γάζα, προκειμένου να βλάψει τη Χαμάς.
Ο Μουμπάρακ είναι εξοργισμένος με τη Χαμάς, η οποία αρνείται να υποταχτεί σε αυτόν. Όπως και οι προκάτοχοί του, απαιτεί από τους Παλαιστίνιους, να υπακούσουν στις εντολές του. Ο πρόεδρος Αμνταλ Νάσσερ ήταν θυμωμένος με την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) -μία οργάνωση που ιδρύθηκε από τον ίδιο για να εξασφαλίσει τον αιγυπτιακό έλεγχο των Παλαιστινίων, και η οποία ξέφυγε του ελέγχου του όταν ανέλαβε ο Γιάσερ Αραφάτ. Ο πρόεδρος Ανουαρ Σαντάτ θύμωσε με την ΟΑΠ επειδή απέρριψε την συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ, η οποία υποσχόταν στους Παλαιστίνιου «αυτονομία». Πως τολμούν οι Παλαιστίνιοι, ένας μικρός καταπιεσμένος λαός, να αρνείται την «συμβουλή» του Μεγάλου Αδελφού;
Όλες αυτές οι ερμηνείες φαίνονται λογικές, ωστόσο η συμπεριφορά της αιγυπτιακής κυβέρνησης, συνεχίζει να εκπλήσσει. Ο αιγυπτιακός αποκλεισμός της Γάζας εξοντώνει 1,5 εκατομμύρια ψυχές, άντρες και γυναίκες, ηλικιωμένους και παιδιά, οι περισσότερες των οποίων δεν είναι μέλη της Χαμάς. Και το κάνει απροκάλυπτα, μπροστά στα έκπληκτα μάτια εκατομμυρίων Αράβων και ενός και ενός τετάρτου δισεκατομμυρίων Μουσουλμάνων. Στην Αίγυπτο, εκατομμύρια πολιτών δηλώνουν ντροπιασμένοι από τη συμμετοχή της χώρας τους στην εξαθλίωση των συνανθρώπων τους.

Δεν έχει άλλη επιλογή

Είναι μία επικίνδυνη πολιτική. Γιατί την ακολουθεί ο Μουμπαρακ; Η πραγματική απάντηση είναι, πιθανότατα, γιατί δεν έχει άλλη επιλογή.
Η Αίγυπτος είναι μία περήφανη χώρα. Όποιος έχει ζήσει εκεί, γνωρίζει ότι ακόμα και ο πιο φτωχός αιγύπτιος, είναι εθνικά περήφανος και προσβάλλεται όταν η εθνική τους αξιοπρέπεια θίγεται. Αυτό φάνηκε και πριν από λίγες βδομάδες, όταν η Αίγυπτος έχασε σε ποδοσφαιρικό αγώνα από την Αλγερία, και συμπεριφερόταν σαν να έχασε τον πόλεμο.
«Αναλογιστείτε ότι από την κορυφή αυτών των πυραμίδων, σας κοιτούν εδώ και 40 αιώνες», είπε ο Ναπολέων στους στρατιώτες του, την παραμονή της μάχης με το Κάιρο. Κάθε αιγύπτιος συναισθάνεται ότι 6.000 -κάποιοι λένε 8.000- χρόνια ιστορίας ελέγχουν κάθε τους κίνηση.
Αυτό το βαθύ συναίσθημα είναι αντικρουόμενο με την πραγματικότητα, αφού η κατάσταση συνεχώς επιδεινώνεται. Η Σαουδική Αραβία έχει μεγαλύτερη επιρροή, το μικροσκοπικό Ντουμπάι έχει μετατραπεί σε διεθνές οικονομικό κέντρο, το Ιράν αποκτά όλο και μεγαλύτερη δύναμη. Αντιθέτως με το Ιράν, όπου οι αγιατολάχ καλούν τα ζευγάρια να περιοριστούν στα δυο παιδιά, το ποσοστό γεννήσεων στην Αίγυπτο κατασπαράζει τα πάντα, καταδικάζοντας την χώρα στη φτώχεια.
Στο παρελθόν, η Αίγυπτος είχε καταφέρει να ισορροπήσει την εσωτερική της αδυναμία με επιτυχίες στο εξωτερικό. Η παγκόσμια κοινότητα θεωρούσε την Αίγυπτο ως τον ηγέτη του Αραβικού κόσμου, και την αντιμετώπιζε ανάλογα. Όχι πια.
Η Αίγυπτος βρίσκεται σε δυσχερή θέση. Γι’ αυτό ο Μουμπαρακ δεν έχει άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει τις επιταγές των ΗΠΑ, οι οποίες ουσιαστικά είναι οι επιταγές του Ισραήλ. Αυτή είναι η πραγματική ερμηνεία για τη συμμετοχή της στον αποκλεισμό.
Ομολογώ ότι συμπάθησα πολύ όσους συνάντησα στα ταξίδια μου στην Αίγυπτο. Ο «άνθρωπος του δρόμου» είναι πολύ φιλόξενος. Η μεταξύ τους συμπεριφορά αποπνέει ηρεμία, χωρίς επιθετικότητα και με αίσθηση του χιούμορ. Ακόμα και οι πιο φτωχοί είναι αξιοπρεπείς παρά τις συνθήκες εξαθλίωσης που βιώνουν. Ποτέ δεν τους άκουσα να παραπονιούνται. Σε όλα τα χιλιάδες χρόνια ιστορίας τους, οι αιγύπτιοι δεν έχουν ξεσηκωθεί περισσότερο από τρεις ή τέσσερις φορές.
Αυτή η κληρονομιά έχει και την αρνητική της πλευρά. Όταν επαναπαύονται σε αυτή, εμποδίζεται η οικονομική, κοινωνική και πολιτική εξέλιξη.
Φαίνεται ότι οι αιγύπτιοι είναι έτοιμοι να δεχτούν τα πάντα. Από τους αρχαίους Φαραώ, μέχρι τον σημερινό, οι αιγύπτιοι ελάχιστα αντιστάθηκαν στις εντολές τους. Αλλά ίσως έρθει η μέρα που η εθνική περηφάνια θα ξεπεράσει την υπομονή τους.
Ως Ισραηλινός διαμαρτύρομαι ενάντια στον Ισραηλινό αποκλεισμό. Αν ήμουν Αιγύπτιος θα διαμαρτυρόμουν ενάντια στον αιγυπτιακό αποκλεισμό. Ως πολίτης του κόσμου διαμαρτύρομαι και για τους δυο.

*Ο Γ. Άβνερυ είναι Ισραηλινός δημοσιογράφος, συγγραφέας και ειρηνιστής ακτιβιστής.

Μετάφραση από την εφημερίδα
“Counterpunch” Ιωάννα Δρόσου

ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΗΣ «ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ» ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΟΘΕΙ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Το μετέωρο βήμα της ελληνικής δεξιάς


Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τις οργανώσεις των μεταναστών έκανε ένα θολό βήμα, αλλά ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, δέχεται πυρά από συντηρητικούς και ακροδεξιούς κύκλους προκειμένου να αποσύρει τις προτάσεις. Η ΝΔ βέβαια, δεν ταυτίζεται με τις πολιτικές πρωτοβουλίες του άλλου ετέρου της πολυκατοικίας, το ΛΑΟΣ. Τα επιχειρήματα, όμως, στελεχών της ΝΔ και του ΛΑΟΣ εντάσσονται σε μια άκρως συντηρητική αντίληψη. Η ιθαγένεια δεν αποδίδεται σύμφωνα με αυτούς, μέσα από την παιδεία και τον πολιτισμό, ή το πολιτικό πρότυπο που προβάλλει μια κοινωνία, αλλά αποκτάται με βάση την γλώσσα, το ικανοποιητικό βιωτικό επίπεδο και τα έσοδά του. Στην Ελλάδα παρά το αρχικά θετικό βήμα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την επίλυση χρόνιων προβλημάτων, κυρίως όσον αφορά την απόκτηση ιθαγένειας ή την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων, το ρεύμα που αντιδρά χωρίς να είναι μεγάλο φαίνεται να διαχέεται σε όλα τα μήκη και πλάτη του πολιτικού μας συστήματος. Μπορεί σήμερα, να εκτιμήσει κανείς ότι οι τοποθετήσεις κατά τη διάρκεια της δημόσιας διαβούλευσης του ΥΠΕΣ, και παρά την οργανωμένη και συστηματική αντίδραση τμήματος της κοινωνίας, πέτυχε ακριβώς να φανεί πολλαπλάσιο των πραγματικών του διαστάσεων.
Η ΝΔ δια του προέδρου της Αντώνη Σαμαρά τόσο με τη δημόσια τοποθέτησή του, όσο και με το πιο αναλυτικό υπόμνημα που έστειλε στον Γιάννη Ραγκούση, δείχνει να ακολουθεί το ΛΑΟΣ στην υπερσυντηρητική του δημαγωγία. Με λανθασμένες επισημάνσεις, όπως λόγου χάρη, το ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα ανεξέλεγκτης εισροής παράνομων μεταναστών σε αντίθεση με τις άλλες χώρες της ΕΕ, ή ότι οι μετανάστες δεν αποκτούν δικαίωμα ψήφου στις ευρωπαϊκές χώρες ή η χρήση του επιχειρήματος του προέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι η απόκτηση ιθαγένειας αποδίδεται σε αυτές τις χώρες με πολύ αυστηρούς όρους.
Με ακραίου τύπου διατυπώσεις όπως ότι «οι ρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ διευκολύνουν την είσοδο μεταναστών παράνομα στη χώρα», ή με αμφιλεγόμενα ρατσιστικού χαρακτήρα υπονοούμενα όπως ότι «οι Έλληνες είναι λαός και δεν είναι πληθυσμός». Στην επιστολή -υπόμνημα που έστειλε στο ΥΠΕΣ είναι ακόμα πιο αποκαλυπτικός όταν υποστηρίζει πώς θα ψηφίσει το δικαίωμα ψήφου των ομογενών όχι όμως του αντίστοιχου δικαιώματος των μεταναστών ή ότι θα αποσύρει το νόμο μόλις ανέλθει στην εξουσία. Η άλλη πλευρά της πολυκατοικίας, ο Καρατζαφέρης, δεν άργησε να αποδώσει τα εύσημα στη στάση του Αν. Σαμαρά, τονίζοντας: «χαίρομαι που έστω και καθυστερημένα, ο πρόεδρος της ΝΔ άκουσε την παρότρυνσή μου από το βήμα του Κοινοβουλίου. Η απόφαση του αυτή εναρμονίζεται πλήρως με τους οπαδούς του, που έχουν ήδη υπογράψει υπέρ της διενέργειας δημοψηφίσματος, ως πρωτοβουλία του ΛΑΟΣ». Προς το παρόν η εκτίμηση του Καρατζαφέρη δεν επαληθεύεται, καθώς οι υπογραφές που έχουν συγκεντρωθεί από τον ΛΑΟΣ και ακόμα δύο οργανώσεις της ακροδεξιάς, μέχρι τώρα είναι πολύ λιγότερες των προσδοκιών των συντελεστών της πρωτοβουλίας αφού δεν ξεπερνούν τις 524 υπογραφές.
Η ΝΔ με αυτή τη θέση φαίνεται να επιχειρεί να ψαρεύσει στα θολά νερά της ελληνικής κοινωνίας διευρύνοντας το μέχρι σήμερα αρκετά περιορισμένο ακροατήριο της. Αυτό το παιχνίδι κυριαρχίας στο πλαίσιο της πολυκατοικίας φαίνεται να το έχει ανοίξει πρώτος ο Καρατζαφέρης χωρίς όμως να είναι σε θέση να το συνεχίσει με επιτυχία. Η ΝΔ παρά τη θέση του προέδρου της δεν παρουσιάζεται συμπαγής στην αντιμετώπιση του θέματος.
Όπως σημείωνει ο Δ. Χριστόπουλος, απαντώντας σε αυτές τις φωνές, αν και τους στερούμε μέχρι σήμερα,το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, τους ζητούμε να τηρούν την νομοθεσία που ψηφίζεται στο κοινοβούλιο, χωρίς να είναι σε θέση να εκλεγούν βουλευτές. Ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης της ΝΔ, Σ. Χατζηγάκης διατυπώνει μια διαφορετική κατεύθυνση αντιμετώπισης του προβλήματος, καθώς προκρίνει την ανάγκη μέθεξης των μεταναστών στα ελληνικά παιδευτικά και πολιτισμικά πρότυπα «οικεία βουλήσει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Και αυτό το βήμα, όμως, είναι αρκετά μετέωρο διότι η διάθεσή του δεν είναι να δώσει λύση σε ένα πρόβλημα ανθρωπιστικού τύπου, αλλά για εισπρακτικούς λόγους, αφού θα ενταχθούν στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και θα το ενισχύσουν, σημαντικός βέβαια λόγος αλλά όχι αρκετός.

Στάθης Κουτρουβίδης

ΑΚΟΑ Οι ιστορικές συνθήκες επιβάλλουν κρίσιμες αποφάσεις

Η κατάθεση του Προγράμματος Σταθερότητας στη Βουλή επισφραγίζει τη διαμορφούμενη άποψη ότι η πολιτική της κυβέρνησης είναι η πιο σκληρή αντιλαϊκή πολιτική της περιόδου της μεταπολίτευσης. Στο έδαφος των σοβαρών προβλημάτων που ήδη είχε η οικονομία πριν την κρίση -προβλημάτων, καρπών της πολιτικής του δικομματισμού- οι συντηρητικές νεοφιλελεύθερης έμπνευσης απόψεις του ΠΑΣΟΚ για την αντιμετώπισή της, συναντούν τις ακραίες νεοφιλελεύθερες απόψεις της ΕΕ συνδιαμορφώνοντας ένα σύνολο μέτρων που καταδικάζουν την οικονομία στην ύφεση και την κοινωνία σε αφόρητη φτώχεια.

Εκτός από τις συνέπειες κατά τη διάρκεια υλοποίησης αυτής της πολιτικής τρομάζει κανείς περισσότερο από τη ζοφερή πραγματικότητα που θα προκύψει στο τέλος του πειράματος. Πρόκειται για μια χειροτέρευση βάθους και μακράς διάρκειας για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας. Ήδη ο αρμόδιος υπουργός μας μιλά, για ένα εκατομμύριο ανέργους που θα προκύψουν σχεδόν άμεσα.
Προέχει αυτή τη στιγμή να κινητοποιηθεί και να αξιοποιηθεί κάθε διαθέσιμη δύναμη -πολιτική, κοινωνική και επιστημονική- χωρίς κανέναν αποκλεισμό, για να αποκρουστεί και να ηττηθεί αυτή η πολιτική. Για να προστατευθούν οι κατακτήσεις των λαϊκών τάξεων. Να επιτευχθούν νίκες, έστω και μικρές. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η κατεξοχήν δύναμη της Αριστεράς που έχει και την πολιτική βούληση και την εμπειρία για να συμβάλλει στην οργάνωση αυτών των αγώνων. Αυτή είναι εξάλλου και η εντολή που έχει, όχι μόνο απ’ όσους τον ψήφισαν αλλά και όσους προσδοκούν απ’ τη δράση του. Σ’ αυτή την εντολή είμαστε απολύτως δεσμευμένοι.
Ο ΣΥΡΙΖΑ για να εκπληρώσει αυτή την εντολή επεξεργάζεται κατ΄ αρχήν την πολιτική του, τις θέσεις και τις προτάσεις του. Έχει τη σταθερή κατεύθυνσή του και τα μέτωπά του και απέναντι στις προσπάθειες για να υπάρξουν κεντροαριστερές λύσεις και σ’ αυτές που προπαγανδίζουν κλίμα συναίνεσης και εθνικής συνεννόησης. Η τελευταία παρέμβαση του Λεωνίδα Κύρκου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα εμμονής σε μια τέτοια κατεύθυνση. Κάτι τέτοιο, είναι σαφές, ότι αποβλέπει στη θωράκιση της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, απέναντι στις κοινωνικές αντιδράσεις που καθημερινά θα γίνονται οξύτερες και δυναμικότερες. Κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να ξεγελαστεί ή να ολιγωρήσει. Ακόμη περισσότερο κανείς δεν έχει το δικαίωμα με τις προτάσεις ή τις πρωτοβουλίες του να διαθλάσει και ακόμη χειρότερα να προκαλέσει ρήγματα στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Μια πολιτική που αποφασίζεται άλλωστε δημοκρατικά. Ιδιαίτερα όταν αυτά τα ρήγματα προέρχονται από το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα από στελέχη του που έχουν επιφορτιστεί να μας εκπροσωπούν δημόσια, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρή παραβίαση και μια θεσμική αντινομία που πρέπει να αρθεί. Για να σταματήσει επιτέλους η σύγχυση που προκαλείται για την πολιτική μας και που ζημιώνει υπονομεύοντας την προοπτική.
Η ΑΚΟΑ εργάστηκε σκληρά για την επιτυχία της πρόσφατης Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ και χαιρέτησε τις αποφάσεις της. Είμαστε, ωστόσο, πολύ ανήσυχοι για την εξαιρετικά αργή πορεία υλοποίησής τους, που στοιχίζει στην αξιοπιστία και στην αποτελεσματικότητά του. Πρόκειται για καθυστερήσεις που οφείλονται σε αδράνειες αλλά και εμπόδια που συναντά στο εσωτερικό του, ιδίως από την Ανανεωτική Πτέρυγα. Οι ιστορικές συνθήκες επιβάλλουν κρίσιμες αποφάσεις για όλους. Ο Συνασπισμός οφείλει να άρει και μάλιστα άμεσα τις αντιφάσεις και τις αιτίες που στο όνομα αδιέξοδων ισορροπιών και με συνολική ευθύνη της ηγεσίας του περιορίζουν τη συμβολή του στο κοινό μας εγχείρημα. Όλες μαζί οι οργανώσεις, που συνέβαλαν στην ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να επενδύσουν αποφασιστικά στη λειτουργία και δράση του κοινού και με δυναμική ενωτικού σχήματος και όχι στα αυτοτελή και με περιορισμένο ορίζοντα σχέδια, ανάπτυξής τους. Επικαλούμαστε την υποχρέωση όλων μας και το καθήκον να σεβαστούμε τις δημοκρατικές αποφάσεις των σωμάτων μας προχωρώντας στο δρόμο που όρισε ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ με το ευθύβολο σύνθημα «ΣΥΡΙΖΑ των μελών, ΣΥΡΙΖΑ παντού».

Ο ΣΥΡΙΖΑ στον αντίποδα της κυβερνητικής πολιτικής

Απόφαση της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ


Μετά από συνεδρίαση τς Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, κατέληξε σε απόφαση για τις πολιτικές εξελίξεις, την πολιτική της κυβέρνησης αι τις αναγκαίες πρωτοβουλίες της αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ.

1 Οι 100 πρώτες ημέρες της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ, έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους την ολομέτωπη επίθεση στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων, της νεολαίας, της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Το ΠΑΣΟΚ, με ταχύτερους ρυθμούς από ότι και οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις είχαν εκτιμήσει προεκλογικά, ολοκληρώνει το έργο των κυβερνήσεων Σημίτη παλιότερα και της ΝΔ την τελευταία πενταετία.
Η χώρα μας βιώνει τις πιο οδυνηρές συνέπειες των νεοφιλελεύθερων επιλογών, που πήραν μεγαλύτερες διαστάσεις εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε πριν ενάμισι χρόνο.
Επί πλέον η μείωση των εισοδημάτων, η ραγδαία άνοδος της ανεργίας και η κλιμάκωση της απορρύθμισης της εργασίας, η νέα φοροεπιδρομή στα μικρά και μεσαία λαϊκά εισοδήματα, τα σχέδια για επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων και σε άλλους κρίσιμους τομείς, η ολοκλήρωση της κατεδάφισης της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και του κοινωνικού κράτους συνολικά, η ενίσχυση των μέτρων αυταρχισμού και αστυνομοκρατίας, η επίθεση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με το σχέδιο «Καλλικράτης» και η προετοιμασία ενός ακόμα πιο καλπονοθευτικού εκλογικού νόμου κλπ., είναι οι βασικές επιλογές που σημαδεύουν την πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ σε αυτό το σύντομο πρώτο διάστημα. Οι επιλογές αυτές προωθούνται σε πλήρη συντονισμό με τους σχεδιασμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και του ΝΑΤΟ. Χαρακτηριστική απ’ αυτή την άποψη είναι και η υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ στη Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισαβόνας.
Η συνέχεια στην κατολίσθηση του ΠΑΣΟΚ στη λογική του νεοφιλελευθερισμού προβλέπεται ακόμα χειρότερη.
Μέσα σε αυτό το τοπίο ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες του, επιδιώκει να συμβάλλει αποφασιστικά στην οργάνωση και κλιμάκωση των αντιστάσεων απέναντι σε αυτές τις αντιλαϊκές πολιτικές. Η καμπάνια για την επισφάλεια είναι μια από τις κεντρικές του πρωτοβουλίες που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτή την περίοδο. Παράλληλα ο ΣΥΡΙΖΑ διοργανώνει κεντρική πολιτική εκδήλωση με συγκέντρωση έξω από τη Βουλή κατά την διάρκεια της συζήτησης για το σύμφωνο σταθερότητας, υπογραμμίζοντας με αυτό τον τρόπο την απαίτηση για κατάργηση αυτού του συμφώνου και την ακύρωση του προγράμματος σταθερότητας που, από κοινού με την Ευρωπαϊκή Ένωση, προωθεί η ελληνική κυβέρνηση, προσπαθώντας έτσι να κλειδώσει για τρία χρόνια μια αντιλαϊκή πολιτική στο όνομα της ανάγκης διεξόδου από την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με βάση τις δικές του προτάσεις, ενταγμένες σ’ ένα συνολικό εναλλακτικό σχέδιο, θα προχωρήσει σε πρωτοβουλίες και δράσεις σε κρίσιμα ζητήματα, και ιδιαίτερα στο ασφαλιστικό και το φορολογικό, με στόχο να αντικρούσει της κυβερνητικές πολιτικές. Για τη στήριξη και προώθηση των αποφάσεων και των πρωτοβουλιών του, ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει συγκεκριμένα μέτρα για την οργανωτική του ανασυγκρότηση και την ενίσχυση της «κοινωνικής γείωσης» του, σύμφωνα και με τις αποφάσεις της πρόσφατης 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψής του.
2 Ο ΣΥΡΙΖΑ, επανειλημμένα, έχει αποσαφηνίσει ότι η Ριζοσπαστική Αριστερά βρίσκεται στον αντίποδα της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής και είναι βασικός πολέμιος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται είτε από τις δυνάμεις της Δεξιάς είτε από τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας. Συνεπώς οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες ή εκκλήσεις για συνεργασίες στη λογική της «κεντροαριστεράς» ή για «εθνική συνεννόηση» και «κοινωνική συναίνεση», είναι ριζικά αντίθετες με την λογική μας και τους πολιτικούς μας στόχους. Πολύ περισσότερο όταν αυτές προέρχονται από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό σχήμα συνεργασίας των δυνάμεων που τον συναπαρτίζουν καλεί τον ελληνικό λαό να μην αποπροσανατολίζεται από τέτοιες επιλογές και ενέργειες και να εντείνει την πάλη του ώστε να αποκρουστεί η αντεργατική επίθεση της κυβέρνησης και των δυνάμεων του Κεφαλαίου. Καλεί τους βουλευτές και όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να συμβάλουν στην ακόμη μεγαλύτερη αποκάλυψη και καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής και στην οργάνωση της μαζικής αντίστασης του λαού

Η «Α­ΝΑ­ΣΑ» ορ­γα­νώ­νει τις πα­ρεμ­βά­σεις της

Η «Α­ΝΑ­ΣΑ» δεν υ­πάρ­χει για να υ­πο­κα­τα­στή­σει δια­δι­κα­σίες και λει­τουρ­γίες του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ αλ­λά για να ε­νι­σχύ­σει τη δι­κή του δρά­ση. Για να ε­πι­διώ­ξει και για­τί ό­χι να ε­πι­βάλ­λει γρή­γο­ρα τη δρα­στη­ριο­ποίη­σή του. Για να μην α­πο­δειχ­θεί – ό­πως ά­με­σα κιν­δυ­νεύει– ψευ­δαί­σθη­ση η ε­νό­τη­τα της α­ρι­στε­ράς, για να μην λει­τουρ­γού­με με α­ντι­πε­ρι­σπα­σμούς, για να βρού­με πραγ­μα­τι­κά κοι­νό λό­γο και να βγού­με στην κοι­νή δρά­ση». «Τα λό­για του Θο­δω­ρή Δρί­τσα και του Αντώ­νη Μα­ού­νη εκ­φρά­ζουν σε γε­νι­κές γραμ­μές και το πνεύ­μα των πε­ρισ­σό­τε­ρων το­πο­θε­τή­σεων της χθε­σι­νής πα­να­θη­ναϊκής σύ­σκε­ψης της «Α­ΝΑ­ΣΑ» στο Πο­λυ­τε­χνείο. Μιας συ­νά­ντη­σης με πα­ρου­σία συ­ντρό­φων και συ­ντρο­φισ­σών και πέ­ραν της «Α­ΝΑ­ΣΑ» α­π’ ό­λο σχε­δόν το φά­σμα των ορ­γα­νώ­σεων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και φυ­σι­κά πολ­λών α­νέ­ντα­χτων.
Στη σύ­σκε­ψη α­να­κοι­νώ­θη­κε διή­με­ρο εκ­δη­λώ­σεων της πρω­το­βου­λίας για τις 20 και 21 Φε­βρουα­ρίου στην Αθή­να. Την πρώ­τη μέ­ρα με διε­θνή συμ­με­το­χή εκ­προ­σώ­πων κομ­μά­των της Ευ­ρω­παϊκής Αρι­στε­ράς, με ε­μπει­ρίες α­π’ τα δι­κά τους ε­νω­τι­κά εγ­χει­ρή­μα­τα και τη δεύ­τε­ρη με πα­νελ­λα­δι­κή συ­νά­ντη­ση της «Α­ΝΑ­ΣΑ». Συ­ζη­τή­θη­κε και α­πο­φα­σί­στη­κε η δη­μο­σίευ­ση κει­μέ­νου για τις πο­λι­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις και την α­να­γκαία πα­ρέμ­βα­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, κα­θώς ε­πί­σης και κεί­με­νο συμ­βο­λής στη συ­ζή­τη­ση για την α­να­σύν­θε­ση και την ε­πα­νί­δρυ­ση της α­ρι­στε­ράς, που θα πά­ρει μέ­σα α­πό δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση την τε­λι­κή του μορ­φή στο διή­με­ρο του Φλε­βά­ρη. Με α­να­κοί­νω­ση η σύ­σκε­ψη κα­ταγ­γέλ­λει την υ­πο­νό­μευ­ση των α­πο­φά­σεων και της πο­λι­τι­κής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ α­πό την “Ανα­νεω­τι­κή Πτέ­ρυ­γα” του ΣΥΝ και ζη­τά α­πό τη γραμ­μα­τεία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ την α­ντι­κα­τά­στα­ση του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού εκ­προ­σώ­που Φώ­τη Κου­βέ­λη, τη συ­γκρό­τη­ση του Γρα­φείου Τύ­που του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­θώς και μέ­ρι­μνα για την υ­πε­ρά­σπι­ση των α­πο­φά­σεων και της ε­νιαίας πο­λι­τι­κής του πα­ρου­σίας.
Στη συ­νά­ντη­ση του Πο­λυ­τε­χνείου πή­ρε το λό­γο ο συ­ντο­νι­στής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ Αντώ­νης Ντα­βα­νέ­λος και οι συ­ντρό­φισ­σες/οι Κ. Αδα­μό­που­λος, Θ. Δρί­τσας, Π. Ζού­νης, Δ. Καυ­δια­νός, Κ. Κλο­κί­τη, Α. Λύ­τρας, Γιάν­νης Μπα­νιάς, Χρ. Πα­πα­δό­που­λος, Τ. Χρι­στο­δου­λο­πού­λου, Π. Κο­σμάς, Τ. Χρι­στό­που­λος, και Α. Μα­ού­νης.

Ο κόσμος χάνεται και η ΓΣΕΕ χτενίζεται

Η πιο σκληρή οικονομική πολιτική μετά τη μεταπολίτευση έχει ήδη ξεκινήσει. Με επιστέγασμα το Πρόγραμμα Σταθερότητας γίνονται μεγάλες μειώσεις εισοδήματος, που προέρχονται είτε άμεσα με περικοπή εισοδήματος, ιδίως στο Δημόσιο Τομέα, είτε με τις αυξήσεις των έμμεσων φόρων που ήδη άρχισαν, καθώς και με τη φορολογική επιβάρυνση, που θα συμβεί με άμεσο τρόπο, αλλά και με το κόλπο των αποδείξεων που αν και είναι σωστή η διεκδίκηση έκδοσης αποδείξεων τελικά θα οδηγήσει σε μείωση του αφορολόγητου.

Με την τρομοκράτηση για έναν ακόμα γύρο Ασφαλιστικής «μεταρρύθμισης». Με την τεράστια περικοπή κοινωνικών δαπανών. Όλα αυτά θα οδηγήσουν σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης -ανεργίας- μείωση εσόδων κράτους - μείωση ασφαλιστικών εισφορών- μεγέθυνση των ελλειμμάτων των Ταμείων-ξανά ύφεση-ξανά ανεργία.
Η ανεργία δε θα ανέλθει στο 10.5%^ δηλαδή στις 530 χιλιάδες, όπως περιγράφει το Πρόγραμμα Σταθερότητας, αλλά σύμφωνα με τον αρμόδιο υπουργό Α. Λοβέρδο στο 12% δηλαδή στις 600 χιλιάδες, που αν υπολογιστούν και οι εποχιακοί θα φτάσει το 1 εκατ. (!), δηλαδή θα ξεπεράσει το 20%.
Παρ’ όλα αυτά ο υπολογισμός της επίσημης ανεργίας είναι εξαιρετικά συντηρητικός. Πέραν τούτου η Κυβέρνηση βρίσκει την ευκαιρία να ελαστικοποιήσει περαιτέρω τις εργασιακές σχέσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Α. Λοβέρδος απάντησε σε ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ ότι “η κοινωνία προτιμά μορφές μερικής απασχόλησης”, δήλωση που δείχνει ανάγλυφα τον κυνισμό της κυβέρνησης, πολύ περισσότερο που ο Γ. Παπανδρέου είχε δηλώσει ότι “θα καταργήσει τον εργασιακό μεσαίωνα”. Και εδώ ακολουθούν τη γραμμή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όπου στο οικονομικό της δελτίο τον Ιούνιο, πανηγύριζε γιατί από την ύφεση και την ανεργία θα δοθεί η ευκαιρία για παραπέρα ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την υποβάθμιση των κοινωνικών κατακτήσεων των εργαζομένων.
Δεδομένων τούτων των εφιαλτικών προοπτικών για την εργατική τάξη το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης. Οι ομοσπονδίες και η ΓΣΕΕ έχουν, κυριολεκτικά, κατεβάσει τα ρολά. Η ΠΑΣΚΕ που κυριαρχεί στο σ.κ. δεν αφήνει κανένα περιθώριο, ούτε καν φραστικής εναντίωσης στη σκληρή λιτότητα της κυβέρνησης. Φοβάται μήπως και εξ αυτού του λόγου δημιουργηθεί κλίμα αντίθεσης στην κυβερνητική πολιτική και αγωνιστικής ετοιμότητας.
Από την άλλη η πολιτική της ΝΔ ουσιαστικά ενισχύέι τα κυβερνητικά μέτρα. Η όποια κριτική αφορά την ικανότητα διαχείρισης. Παρ’ όλα αυτά η ΔΑΚΕ, προχθές αποχώρησε από τον κοινωνικό διάλογο, ενώ δηλώνει ατύπως ότι στην κρίσιμη συνεδρίαση της προσεχούς Τρίτης στη συνεδρίαση της Διοίκησης της ΓΣΕΕ θα ταχθεί υπέρ της απεργιακής κινητοποίησης, μαζί με την Αυτόνομη Παρέμβαση και το ΠΑΜΕ, στις 10 Φλεβάρη που έχει κηρύξει απεργία η ΑΔΕΔΥ. Η ΠΑΣΚΕ στη ΓΣΕΕ απεύχεται ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δηλαδή να πραγματοποιηθεί Πανεργατική, Πανελλαδική απεργία. Έτσι θα προσπαθήσει να τρενάρει τις διαδικασίες, και στη χειρότερη περίπτωση να προκηρύξει απεργία για το τέλος του Φλεβάρη ή στις αρχές Μάρτη, πολύ κοντά στο επικείμενο συνέδριο της Συνομοσπονδίας προκειμένου να δείξει στους συνέδρους της αγωνιστικό πνεύμα. Με τις διαθέσεις των εργαζομένων το ΠΑΜΕ προσπαθεί να συντονιστεί και να κερδίσει πόντους στην οργανική του αντιπαράθεση όχι τόσο με την ΠΑΣΚΕ όσο με τη ΓΣΕΕ. Γι’ αυτό, άλλωστε, αφού πρώτα καθύβρισε την ΑΔΕΔΥ που προκήρυξε απεργία για τις 10 Φλεβάρη και όχι για τις 11 που είχε προκηρύξει το ΠΑΜΕ, μετακίνησε την ημερομηνία για να συμπέσει μ’ αυτήν της ΑΔΕΔΥ.
Πάντως, είναι σίγουρο ότι όσο θα προχωρά η υλοποίηση των μέτρων, τόσο οι εργαζόμενοι στα πρωτοβάθμια σωματεία και στις ομοσπονδίες θα ξεσηκώνονται, για να επαληθευθεί ο φόβος της ναυρχίδας του νεοφιλελευθερισμού των «Financial Times», ότι «τα μέτρα ενδέχεται να υπονομεύσουν την κοινωνική σταθερότητα»...


Μάκης Μπαλαούρας