ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με την απάνθρωπη επίθεσή του στα καράβια που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην αποκλεισμένη Γάζα, που είχε ως αποτέλεσμα 10 τουλάχιστον άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους και δεκάδες να τραυματιστούν, η κυβέρνηση του Ισραήλ έδρασε ξανά και επισήμως, ως πειρατής.
Παραβιάζοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, απαγορεύει την ελεύθερη διακίνηση στη Μεσόγειο, χρησιμοποιεί στρατιωτική βία εναντίον άοπλων πολιτών και μάλιστα στα διεθνή χωρικά ύδατα. Εμποδίζει κάθε μορφή ανθρωπιστικής βοήθεια να φτάσει στους λιμοκτονούντες Παλαιστίνιους. Όσα προσχηματικά υποστηρίζει είναι για να καλύψει τη βαρβαρότητα της συμπεριφοράς του.
Και ενώ έλληνες πολίτες που μετέχουν στην αποστολή πέφτουν θύματα της ισραηλινή βίας, η ελληνική κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε για να προστατεύει τη ζωή τους. Απεναντίας συνεχίζει τις κοινές αεροπορικές ασκήσεις με το Ισραήλ!
Ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει τη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ. Υποστηρίζει σταθερά το δικαίωμα των Παλαιστίνιων να έχουν κράτος και να ζουν όπως όλοι οι πολίτες του κόσμου. Για αυτό και στην αποστολή συμμετείχαν στελέχη του, φίλοι του και βουλευτές του. Η έμπρακτη συμμετοχή στο διεθνές κίνημα που συνεισφέρει στη δικαίωση του παλαιστινιακού λαού θα συνεχιστεί. Επίσης καλεί την κυβέρνηση να παρέμβει άμεσα για την προστασία της ζωής των μελών της αποστολής που απειλείται.
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους φίλους να ενισχύσουν με την παρουσία τους τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας, που καλείται σήμερα στις 7 το απόγευμα μπροστά στην ισραηλινή πρεσβεία στην Αθήνα και στις 6 το απόγευμα στην καμάρα στη Θεσσαλονίκη.

Αθήνα 31 Μαη 2010

Το γραφείο Τύπου

Οι μετανάστες φεύγουν;

Η ανεργία, η ακρίβεια και η φτώχεια χτυπά τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες


Τον τελευταίο μήνα δεκάδες άρθρα έχουν δημοσιευτεί με το γενικό τίτλο «Η κρίση διώχνει τους μετανάστες», τίτλοι που μετονομάστηκαν σε «Ουδέν κακόν αμιγές καλού» από τις ακροδεξιές εφημερίδες «Χρυσή Αυγή», «Ελεύθερη Ώρα», «Στόχος» κ.λπ. Η εικόνα που περιγράφεται παρουσιάζει γεμάτα λεωφορεία με μετανάστες, κυρίως από την Αλβανία, να επιστρέφουν στη χώρα τους, ως οικονομικοί μετανάστες για μία ακόμα φορά. Ποια είναι η πραγματικότητα, ωστόσο; Ελλείψει επίσημων στατιστικών στοιχείων επικοινωνήσαμε με μεταναστευτικές κοινότητες, προκειμένου να μας μεταφέρουν τη δική τους αίσθηση. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι μετανάστες «χωρίς χαρτιά» από τις ασιατικές χώρες και την Αφρική έχουν μία τάση φυγής προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ οι μετανάστες από τα Βαλκάνια, προσπαθούν να παραμείνουν στην Ελλάδα.

Παλεύουμε να μείνουμε εδώ, δεν υπάρχουν δουλειές στη χώρα μας

«Για τους μετανάστες είναι δύσκολη η απόφαση να γυρίσουν πίσω», τονίζει ο Ερβίν Σέχου, από το Φόρουμ Αλβανών Μεταναστών. «Μετά τους Ολυμπιακούς, 50.000 Αλβανοί, που δούλευαν στα έργα, βρέθηκαν άνεργοι. Η γυναικεία εργασία συντηρεί την οικογένεια. Οι μετανάστες από τις εμπόλεμες ζώνες (Ιράν, Αφγανιστάν, Ιράκ κ.λπ.) μένουν πολλοί μαζί και έτσι αν κάποιος δουλεύει μπορεί να εξασφαλίσει φαγητό και στους υπόλοιπους. Πρόκειται για κοινοτική μετανάστευση. Ενώ η μετανάστευση των Αλβανών είναι ατομική-οικογενειακή. Επομένως είναι πιο δύσκολο να επιβιώσει η οικογένεια αν οι γονείς δεν εργάζονται. Τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί η ανεργία, έχουν μειωθεί τα μεροκάματα αλλά είναι πολύ δύσκολο για τους οικονομικούς μετανάστες να αποφασίσουν να γυρίσουν πίσω».
«Η κρίση χτύπησε περισσότερο τους άντρες που δούλευαν στην οικοδομή και τις γυναίκες που καθαρίζουν σπίτια», συμπληρώνει η Γαλήνη Κάκου Μασλούκ, από την Κοινότητα «Ουκρανοελληνική Σκέψη». «Υπάρχει μία τάση φυγής σε άλλες χώρες, που μπορούν να πάρουν υπηκοότητα, όπως ισχύει και για τους Έλληνες. Είναι δύσκολη η επιβίωση των μεταναστών στην Ελλάδα, όπως και στην Ιταλία. Επιστρέφουμε, όλο και περισσότερο, στον εργασιακό μεσαίωνα. Η κρίση αγγίζει όλους τους εργαζόμενους, έλληνες και μετανάστες. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι μετανάστες υποχρεώνονται να πληρώνουν ολόκληρη την ασφάλισή τους, ακόμα και το μέρος των εργοδοτών. Πιστεύω ότι ένας μέσος έλληνας θα αδυνατούσε να πληρώσει όσα ζητάνε στους μετανάστες. Γι’ αυτό η κρίση έχει χτυπήσει πιο άμεσα εμάς. Εάν δεν πληρώσουμε τα ένσημα δεν θα μπορέσουμε να ανανεώσουμε την άδεια παραμονής».

Οι μετανάστες είναι
η πρώτη ομάδα απόλυσης

Η κρίση, λοιπόν, όπως παρουσίασε και ο ΟΟΣΑ την περασμένη βδομάδα, αυξάνει κάθετα την ανεργία. Συγκεκριμένα η ανεργία αυξήθηκε κατά 2,6% φέτος φτάνοντας το 12,1%, ενώ προβλέπεται αντίστοιχη αύξηση του χρόνου αγγίζοντας το 14,3%. «Η πρώτη ομάδα εργαζομένων που επηρεάζεται από την κρίση είναι οι μετανάστες. Αυτοί είναι και η πρώτη ομάδα απόλυσης», υπογραμμίζει ο Ελίας Αχμέν, από την Ένωση Εργαζομένων Μεταναστών Μπαγκλαντές. «Τους τελευταίους τρεις μήνες τα μεροκάματα έπεσαν από 30 ευρώ στα 15-20 ευρώ ενώ αυξήθηκαν και οι ώρες δουλειάς. Οι περισσότεροι μετανάστες «χωρίς χαρτιά» είναι απλήρωτοι. Οι εργοδότες τους, τους δίνουν περίπου 200 ευρώ για να βγάλουν το μήνα. Όσοι έχουν τη δυνατότητα φεύγουν για άλλες χώρες. Ωστόσο, οι περισσότεροι που κατάγονται από ασιατικές χώρες έχουν υποχρεώσεις, πρέπει να στείλουν χρήματα στην οικογένειά τους πίσω και έτσι δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Μένουν εδώ έστω και με αυτά τα ελάχιστα χρήματα. Ορισμένοι, όμως, δεν έχουν καταφέρει ούτε μία τέτοια δουλειά να βρουν με αποτέλεσμα να τους κάνουν έξωση και να μένουν στις πλατείες».
«Τους τελευταίους 4 μήνες 400 Πακιστανοί γύρισαν πίσω στη χώρα τους», παρατηρεί ο Αχμέντ Μονίρ, από την Πακιστανική Κοινότητα. «Οι επόμενοι μήνες θα είναι οι πιο δύσκολοι. Το καλοκαίρι δεν υπάρχουν δουλειές. Κλείνουν τα εργοστάσια και οι αγροτικές δουλειές αρχίζουν πάλι το χειμώνα. Δεν υπάρχουν δουλειές και όποιος βρίσκει δουλεύει 11 ώρες για 15 ευρώ. Στην επαρχία οι εργοδότες μάς βρίσκουν κάπου να μείνουμε, αλλά το φαγητό μας το πληρώνουμε εμείς. Τι να περισσέψει;»
Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι οι πρώτοι που έχουν πληγεί από την οικονομική κρίση. Ακολουθούν παράλληλα και οι Έλληνες. Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή οι άνεργοι (μετανάστες και έλληνες) αυξάνονται κατά 38.145 το μήνα. Σήμερα έχουν καταγραφεί 605.277 άνεργοι. Ένας στους τρεις νέους (έως 24 ετών) είναι άνεργος. Η ανεργία στην Ελλάδα είναι η τέταρτη υψηλότερη στην Ευρωζώνη, μετά την Ισπανία, τη Σλοβακία και την Ιρλανδία. Τελικά το ζήτημα δεν είναι αν θα φύγουν οι μετανάστες από τη χώρα αλλά ποιος θα παραμείνει, αφού καθώς φαίνεται τάσεις φυγής καταγράφονται από όλες τις εθνικότητες. Η κρίση δεν αποτελεί ένα «αναγκαίο καλό» για να φύγουν οι «λαθραίοι», όπως θέλει να πιστεύει η άκρα δεξιά αλλά μία τραγική πραγματικότητα που θέτει πλέον θέμα επιβίωσης ανεξαρτήτως ηλικίας, οικογενειακής κατάστασης, εθνικότητας.

Ιωάννα Δρόσου

Δελτίου Τύπου της πρωτοβουλίας Ένα Καράβι για τη Γάζα

Τα ξημερώματα της Κυριακής 31 Μαίου, στις 4:50, ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, επιβαίνοντας σε ελικόπτερα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκαν ενάντια στα σκάφη του Στόλου της Ελευθερίας, κάνοντας χρήση πραγματικών πυρών.

Το αποτέλεσμα της πειρατικής αυτής επίθεσης, που έγινε σε διεθνή χωρικά ύδατα, 80 ναυτικά μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ και της Γάζας, ήταν τουλάχιστον 2 νεκροί και περισσότεροι από 30 τραυματίες, κυρίως στο τουρκικό σκάφος Mavi- Marmara.

Καταγγέλλουμε το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ για μια ακόμη πράξη διεθνούς πειρατείας ενάντια σε πολίτες από τουλάχιστον 50 χώρες που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στην πολιορκημένη Γάζα.

Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια ελλήνων πολιτών που επέβαιναν σε σκάφη που έφεραν την ελληνική σημαία, αλλά συνεχίζει τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με το Ισραήλ, την ίδια στιγμή που αυτό καταλαμβάνει ελληνικό έδαφος και κακοποιεί έλληνες πολίτες. Ελληνες επιβαίνοντες, μέλη της ελληνικής αποστολής και εκπρόσωποι της πρωτοβουλίας «Ένα Καράβι για την Γάζα» καλούσαν στο Υπουργείο Εξωτερικών και έβρισκαν τα τηλέφωνα κλειστά.

Απαιτούμε από την ελληνική κυβέρνηση:

να ενεργήσει για την άμεση απελευθέρωση όλων των αιχμαλώτων και την επιστροφή των σκαφών του Στόλου της Ελευθερίας

να κλείσει την πρεσβεία του Ισραήλ

να σταματήσει τις ελληνοισραηλινές ασκήσεις, να διακόψει κάθε σχέση με το κράτος-τρομοκράτη.


Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας σήμερα, στις 7μμ έξω από την ισραηλινή πρεσβεία.

ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ανταλλαγές ψηφοφόρων ΔΑΠ και ΠΑΣΠ
Αύξηση των αριστερών παρατάξεων


Με σχετική αύξηση της αποχής, περίπου 4%, διεξάχθηκαν οι φετινές φοιτητικές εκλογές, μία μέρα πριν την πανεργατική απεργία της Πέμπτης. Για άλλη μία φορά οι παρατάξεις δεν «συμφωνούν» στα συγκεντρωτικά αποτελέσματα, ωστόσο συνηγορούν -με ποσοστιαίες αποκλίσεις- στα εξής:
* Η ΔΑΠ, για 25η χρονιά, διατηρεί την πρωτιά αν και η δύναμή της καταγράφεται με αισθητή μείωση της τάξης του 2,5%.
* Η ΠΑΣΠ αύξησε το ποσοστό της, περίπου, 2,6%. Η μόνη παράταξη που διαφωνεί είναι η αιώνια αντίπαλος η ΔΑΠ που «δίνει» αύξηση 0,75%
* Η ΠΚΣ έχασε περίπου 0,5%, σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά
* Τα ΕΑΑΚ αυξήθηκαν κατά προσέγγιση 0,49%. Η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ τζογάρουν το ποσοστό των ΕΑΑΚ δίνοντας αύξηση 1% και 0,22% αντίστοιχα.
* Η ΑΡΕΝ αύξησε την παρουσία της στα ΑΕΙ κατά περίπου 0,5% ενώ «έπεσε» στα ΤΕΙ

Ενδιαφέροντα συμπεράσματα
...αδιαφορία για την κυβερνητική πολιτική



ην Τε­τάρ­τη διε­ξήχ­θη­σαν οι φοι­τη­τι­κές ε­κλο­γές. Στη συ­γκυ­ρία της κρί­σης που βιώ­νου­με έ­χει εν­δια­φέ­ρον να δού­με τι συ­σχε­τι­σμοί δια­μορ­φώ­νο­νται στο φοι­τη­τι­κό σώ­μα. Ένα πρώ­το και εύ­κο­λο συ­μπέ­ρα­σμα έ­χει να κά­νει με τη μείω­ση της συμ­με­το­χής στις ε­κλο­γές, πρό­κει­ται για τη πλή­ρη ταύ­τι­ση των φοι­τη­τών με την πο­λι­τι­κή κρί­ση που φαί­νε­ται να υ­πάρ­χει και στην υ­πό­λοι­πη κοι­νω­νία. Δεν πρό­κει­ται ό­μως μό­νο για α­πα­ξίω­ση της κε­ντρι­κής πο­λι­τι­κής αλ­λά και του φοι­τη­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού. Στο κομ­μά­τι των με­τα­βο­λών της πο­λι­τι­κής ε­πιρ­ροής των πα­ρα­τά­ξεων έ­χου­με με­γά­λη πτώ­ση της ΔΑ­Π, αύ­ξη­ση των πο­σο­στών της ΠΑ­ΣΠ, μι­κρή πτώ­ση της ΠΚΣ και μι­κρή αύ­ξη­ση των πο­σο­στών Ε­ΑΑΚ και Α­ΡΕΝ. Πα­ρό­μοια ει­κό­να ε­πι­κρά­τη­σε και στα ΤΕΙ , η αύ­ξη­ση της α­πο­χής πο­σο­στιαία ή­ταν α­κό­μα με­γα­λύ­τε­ρη α­πό αυ­τή των Α­ΕΙ. Οι με­τα­βο­λές στα πο­σο­στά των πα­ρα­τά­ξεων στα ΤΕΙ ή­ταν ί­διες άλ­λα μι­κρό­τε­ρες α­πό αυ­τές των Α­ΕΙ, η μό­νη δια­φο­ρε­τι­κή με­τα­βο­λή α­πό τα Α­ΕΙ ή­ταν η μι­κρή πτώ­ση της Α­ΡΕΝ.
Όταν έ­χου­με μειω­μέ­νη συμ­με­το­χή στις φοι­τη­τι­κές ε­κλο­γές συ­νή­θως λέ­με ό­τι κερ­δί­ζει ο κα­λύ­τε­ρός μη­χα­νι­σμός, σε αυ­τό το πλαί­σιο τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα μπο­ρούν να ι­δω­θούν και α­πό την ελ­πι­δο­φό­ρα πλευ­ρά τους. Πα­ρό­τι ή­ταν α­ντι­πα­ρά­θε­ση μη­χα­νι­σμών, οι δυ­νά­μεις που λει­τουρ­γούν με αυ­τούς τους ό­ρους έ­χα­σαν. Οι δυ­νά­μεις του δι­κομ­μα­τι­σμού μέ­σα στα πα­νε­πι­στή­μια έ­χα­σαν, ο­ρια­κά αλ­λά έ­χα­σαν, αν και το παι­χνί­δι ή­ταν στα μέ­τρα τους. Με­τα­ξύ των ΠΑ­ΣΠ και ΔΑΠ προ­φα­νώς τον κα­λύ­τε­ρό μη­χα­νι­σμό τον έ­χει η πα­ρά­τα­ξή που βρί­σκε­ται στη κυ­βέρ­νη­ση, η ΔΑΠ εί­ναι λο­γι­κό να μην μπο­ρεί να α­ντέ­ξει ορ­γα­νω­τι­κά αυ­τή την α­ντι­πα­ρά­θε­ση, πλη­ρώ­νει τις συ­νέ­πειες της ήτ­τας της Νέ­ας Δη­μο­κρα­τίας στις ε­θνι­κές ε­κλο­γές.
Από την άλ­λη στο κοι­νω­νι­κό πλαί­σιο που βιώ­νου­με ό­λες τις τε­λευ­ταίες μέ­ρες δεν μπο­ρού­με πά­ρα να χα­ρα­κτη­ρί­ζου­με ως α­πο­τυ­χία το γε­γο­νός ό­τι ο εκ­πρό­σω­πος της κυ­βέρ­νη­σης στα πα­νε­πι­στή­μια βγαί­νει κερ­δι­σμέ­νος α­πό αυ­τή την ε­κλο­γι­κή μά­χη. Χρέ­ος της α­ρι­στε­ράς εί­ναι να κα­τα­φέ­ρει να με­τα­φέ­ρει την κε­ντρι­κή πο­λι­τι­κή α­ντι­πα­ρά­θε­ση στο φοι­τη­τι­κό συν­δι­κα­λι­σμό, να κα­τα­φέ­ρει να πεί­σει ό­τι τα μέ­τρα κυ­βέρ­νη­σης-ΔΝΤ μας α­φο­ρούν, μι­λώ­ντας συ­γκε­κρι­μέ­να για τις ε­πι­πτώ­σεις που θα έ­χει η οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης στην εκ­παί­δευ­ση και το ερ­γα­σια­κό μέλ­λον που θέ­λουν να δια­μορ­φώ­σουν. Ακό­μα να α­πο­κα­λύ­πτει το ρό­λο της ΠΑ­ΣΠ σε αυ­τή την α­ντι­πα­ρά­θε­ση, το ό­τι πρό­κει­ται για τη φω­νή της κυ­βέρ­νη­σης μέ­σα στα πα­νε­πι­στή­μια, πά­ρα το «α­ρι­στε­ρό» προ­φίλ που θέ­λει να δεί­χνει, η πι­στή στο μο­νό­δρο­μο των κυ­βερ­νη­τι­κών μέ­τρων και της προ­σφυ­γής στο ΔΝΤ δεν εί­ναι εύ­κο­λο να κρυ­φτεί, ό­πως και οι ερ­μη­νείες που δί­νει για τους λό­γους που ο­δή­γη­σαν στη κρί­ση εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές της α­ντί­λη­ψης τους.
Ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον έ­χει η για δεύ­τε­ρη συ­νε­χό­με­νη χρο­νιά η πτώ­ση της ΠΚΣ. Σε έ­να βαθ­μό μάλ­λον πλη­ρώ­νει α­κό­μα τη στά­ση που κρά­τη­σε το Δε­κέμ­βρη του 2008 σε συν­δυα­σμό με την πα­ντε­λή πλέ­ον έλ­λει­ψη αυ­το­νο­μίας α­πό τον κομ­μα­τι­κό της φο­ρέα.
Στη κρί­ση του φοι­τη­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού που βιώ­νου­με η α­ρι­στε­ρά ο­φεί­λει να δώ­σει α­πα­ντή­σεις και αυ­τό δεν εί­ναι εύ­κο­λο. Εί­ναι α­πα­ραί­τη­το να ξα­να­δού­με τις δο­μές του φοι­τη­τι­κού κι­νή­μα­τος κα­θώς και τα δο­μι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά των ί­διων των α­ρι­στε­ρών πα­ρα­τά­ξεων, για να μην δού­με και του χρό­νου τη συμ­με­το­χή στις ε­κλο­γές να πέ­φτει.

Τζί­μης Αργυ­ρός

Ένα μέτωπο (μα ποιο μέτωπο;) για μια αλλαγή (μα ποια αλλαγή;)

Η ανακοίνωση της ΚΟΕ (17/5) δίνει τροφή για σκέψεις. Ευχάριστες ή δυσάρεστες, εξαρτάται από ποια σκοπιά βλέπει κάποιος τα πράγματα.
Τιτλοφορείται «Για ένα μέτωπο αλλαγής» και υπόσχεται ότι «τις επόμενες μέρες η ΚΟΕ θα καταθέσει μια ανοικτή πρόταση συγκρότησης ενός μετώπου αλλαγής της πορείας προς την κοινωνική καταστροφή».
Θα περιμένουμε, βέβαια, την κατάθεση της πρότασης με την ελπίδα ότι θα αποσαφηνίζει πολλά μετέωρα ερωτήματα, που θέτει η χρήση του όρου «αλλαγή» χωρίς οποιοδήποτε επιθετικό προσδιορισμό. Χρήση που η αριστερά, ιδίως η κομμουνιστική, αποφεύγει συνήθως.
Ως τότε, όμως, θα ήταν χρήσιμο να θέσουμε μερικά ερωτήματα, που μπορεί να βοηθήσουν τη συζήτηση.
Αρκεί ο προσδιορισμός ενός μετώπου ως «ανοικτό, πλατύ, λαϊκό» ή της στοχοθεσίας του: «ανατροπή ενός πολιτικού συστήματος ξεπερασμένου, ληστρικού, διεφθαρμένου»;
Αρκεί η περιγραφή «το μέτωπο δεν περιορίζεται στην αριστερά, αφορά τις δυνάμεις, κοινωνικές ή πολιτικές, που επιδιώκουν την πραγματική αντιπαράθεση με το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα και τις πολιτικές ασφυξίας που εφαρμόζονται»;

Ένα μέτωπο με ποια μέτωπα;

Αν δεν περιορίζεται στην αριστερά ένα τέτοιο μέτωπο, ποιες άλλες πολιτικές δυνάμεις προβλέπεται να συμπεριλάβει; Κι αν αφορά «κοινωνικές ή πολιτικές δυνάμεις», το διαζευτικό «ή» γράφτηκε εκ παραδρομής, ή σημαίνει ότι θα συναχθούν στο μέτωπο άλλοι μεν ως πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή συγκροτημένοι ως πολιτικά υποκείμενα, και άλλοι ως κοινωνικές, που μπορεί να σημαίνει και ως «κόσμος» (του ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, όπως καταχρηστικά λέγεται εν τη ρύμη του λόγου μας συχνά); Πράγμα που θα προσομοίαζε επικίνδυνα με τα σεχταριστικής έμπνευσης μέτωπα, τα οποία συχνά μας προτείνει το ΚΚΕ με θαυμαστή συνέπεια.
Οι διευκρινίσεις αυτές είναι πολύ περισσότερο αναγκαίες, γιατί στην ανακοίνωση της ΚΟΕ δεν γίνεται σαφές ποια είναι η σχέση ανάμεσα στο προτεινόμενο «μέτωπο αλλαγής» και το υφιστάμενο «Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης». Το «μέτωπο αλλαγής» θα διαδεχθεί το «Μέτωπο Ανατροπής»; Το «Μέτωπο Ανατροπής» θα συμπράξει με άλλες δυνάμεις εντός του «μετώπου αλλαγής»; Και ποια θα είναι η σχέση όλων αυτών με τον ΣΥΡΙΖΑ; Το «Μέτωπο Ανατροπής» είναι κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ και καλεί τον όλο ΣΥΡΙΖΑ στο «μέτωπο αλλαγής»; Θα επιθυμούσε να συνυπάρχει μ’ αυτόν στο «μέτωπο», ή μήπως θα ήθελε να αντικαταστήσει τον ήδη παραπαίοντα (και με δική μας ευθύνη) ΣΥΡΙΖΑ εντός του προτεινόμενου «μετώπου»;

Με ποια αριστερά;

Και μια που αναφέραμε τον ΣΥΡΙΖΑ, ποια είναι η εκτίμηση της ΚΟΕ (και όχι μόνο) για το μέχρι σήμερα κοινό μας σπίτι;
Είναι, εκ πρώτης όψεως, η απαξιωτική μέχρι μηδενισμού εκτίμηση που επιφυλάσσει η ανακοίνωση για την αριστερά εν γένει; «Κατά τη γενική απεργία της 5/5, όπου η κατακραυγή για το πολιτικό σύστημα ήταν πάνδημη, και η αριστερά ήταν μέσα στο κάδρο της απαξίωσης», εκτιμά η ανακοίνωση της ΚΟΕ. Συνεπώς, μάλλον δεν εξαιρείται ο ΣΥΡΙΖΑ.
Πώς γίνεται, όμως, αυτή η αριστερά να τοποθετείται στο κάδρο της απαξίωσης και να είναι η ίδια που έκανε το παν για να είναι πάνδημη η κατακραυγή στις 5/5 και να παρίσταται αυτοπροσώπως, σύσσωμη, σωματικά παρούσα σ’ αυτή την πάνδημη κατακραυγή; Να είναι αναπόσπαστο μέρος της, η ίδια και όχι μόνο «ο κόσμος της»;
Η απάντηση που δίνει η ανακοίνωση της ΚΟΕ δεν είναι σαφής και απαλλαγμένη αντιφάσεων: «Στην εποχή που είμαστε και με την αριστερά που υπάρχει, δεν περιμένουμε ότι η αριστερά θα σώσει την κοινωνία. Ανάποδα, η κοινωνία είτε θα αναδείξει άλλο ρόλο για την αριστερά, είτε θα την περιθωριοποιήσει»...
Αν αντιλαμβανόμαστε ορθά αυτή την αποστροφή, η αριστερά, στο σύνολό της, όχι μόνο δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα «σώσει» την κοινωνία, αλλά δεν φαίνεται ικανή ούτε τον εαυτό της να διασώσει. Η μόνη ελπίδα της είναι η κοινωνία, η οποία μοιάζει να αναπτύσσει με την αριστερά μια μάλλον εργαλειακή σχέση.
Η αριστερά κινείται σε κάποιο παράλληλο σύμπαν με αυτό της κοινωνίας, ή μήπως είναι σαρξ εκ της σαρκός της; Η πολιτικά συγκροτημένη αριστερά προκύπτει ως πολιτική έκφραση μιας κοινωνίας -για την ακρίβεια, κάποιων τάξεων- μέσα στην κοινωνία, ή βρίσκεται κάπου αλλού και περιμένει να της ανατεθεί από την κοινωνία κάποιος ρόλος;

Υπαινιγμοί πρωτοπορίας

Μήπως η απαξιωτική αποστροφή αυτή δεν αφορά το σύνολο της αριστεράς, αλλά υποθέτει σιωπηρή εξαίρεση ενός πρωτοπόρου τμήματός της; Το οποίο, προφανώς, συνειδητοποίησε γρηγορότερα και καθαρότερα από τα άλλα την κοινωνική ανάγκη και την ανάγκη του αντίστοιχου οδηγητικού ρόλου; Σ’ αυτή την περίπτωση, δεν πρόκειται για μια κοινωνία που αναδεικνύει έναν «άλλο ρόλο» για την αριστερά, αλλά μάλλον για ένα τμήμα της αριστεράς, που της τον υποδεικνύει.
Αν είναι έτσι, χωράει πολλή συζήτηση. Αν τεθεί, όμως, το ζήτημα με τους σχεδόν σωτηριολογικούς όρους της ανακοίνωσης (ποιος «σώζει» ποιον κ.τλ.), η συζήτηση μάλλον κινδυνεύει να παρεκτραπεί σ΄ ένα χωρίς νόημα κουβεντολόι γύρω από το ελάχιστα προωθητικό ερώτημα ποιο ακριβώς τμήμα της αριστεράς κατέχει τη συνταγή για το «μοναδικό δρόμο ελπίδας και διεξόδου». Ήδη το επίθετο «μοναδικός» ηχεί παράξενα μέσα στο κενό που αφήνει η διαπίστωση της ανακοίνωσης ότι έχουμε μια συνολικά απαξιωμένη αριστερά.

Μας χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ;

Η μόνη βεβαιότητα που διακηρύξαμε ότι έχουμε όλοι όσοι συνδημιουργήσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν πως κανείς μας δεν είχε την παραλυτική βεβαιότητα ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια ή τη μοναδική. Γι’ αυτό, άλλωστε, αποφασίσαμε να συμπράξουμε, μήπως και τη γεννήσουμε -μαζί με την ελπίδα μιας ενότητας σε στέρεη βάση. «Χώρος διαλόγου και κοινής δράσης» ονομάστηκε το πρώτο μας βήμα. Άλλαξε κάτι από τότε, τουλάχιστον ως προς αυτή την υπόθεση;
«Τα ερωτήματα περί διάσπασης, νέου φορέα ή ψηφοδελτίου, αποχώρησης από τον ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ., αν δεν είναι κατευθυνόμενα, είναι αφελή», υποστηρίζεται στην ανακοίνωση της ΚΟΕ ως πρωθύστερη απάντηση στο σχετικό ερώτημα. Γιατί τόση διπλωματικότητα, όμως, στις διατυπώσεις;
Ας υποθέσουμε ότι δεν είναι κατευθυνόμενα. Γιατί θα έπρεπε να είναι απλώς «αφελή»; Δεν θα μπορούσε να είναι «ψευδή», «αναληθή», «αβάσιμα», «αστήριχτα», «κακόβουλα»... Είναι τόσο πλούσια η ρημάδα η γλώσσα μας, που η αβίαστη χρήση της θα μπορούσε να βάλει τους πάντες στη θέση τους.
Δεν χρωστάμε, άραγε, όλοι μας μια ευθεία απάντηση σε όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες, σε όλους τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, που πίστεψαν και πιστεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ και έδωσαν κομμάτια απ’ τη ζωή τους γι’ αυτόν;

Χ. Γεωργούλας

Τον πνίγει το... δίκιο του εργοδότη

Ο κ. ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ ΕΒΓΑΛΕ ΚΙΟΛΑΣ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΡΙΣΜΑ
ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΗ MARFIN ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΣΤΑΔΙΟΥ


Με μια ολοσέλιδη καταχώριση στις ημερήσιες (19/5) εφημερίδες, μηδέ των εφημερίδων που διανέμονται δωρεάν εξαιρουμένων, ο κ. Α. Βγενόπουλος βγάζει το δικό του πόρισμα για τη δολοφονική πυρκαγιά στο κατάστημα της οδού Σταδίου της Marfin.
Από α­νη­συ­χία (ή ε­φη­συ­χα­σμό; – θα δεί­ξει...) για την πο­ρεία των δι­κα­στι­κών ε­ρευ­νών, ο κ. Βγε­νό­που­λος ε­πι­χει­ρεί με έ­να προ­σω­πι­κό «μή­νυ­μα προς ό­λους τους ερ­γα­ζό­με­νους της τρά­πε­ζας», το ο­ποίο μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο με... διάγ­γελ­μα προς τον ελ­λη­νι­κό λαό, να ε­πη­ρεά­σει α­πο­φα­σι­στι­κά τη δια­μόρ­φω­ση της κοι­νής γνώ­μης και να βά­λει τη δι­κή του σφρα­γί­δα στην ερ­μη­νεία των τρα­γι­κών γε­γο­νό­των της 5ης Μαΐου. Για­τί, ό­ποιο κι αν εί­ναι το πό­ρι­σμα της δι­κα­στι­κής έ­ρευ­νας, ό­ση δη­μο­σιό­τη­τα κι αν πά­ρει αυ­τό, εί­ναι βέ­βαιο ό­τι δεν θα μπο­ρέ­σει να υ­περ­κα­λύ­ψει την πα­νά­κρι­βη ε­πι­κοι­νω­νια­κή ε­πί­θε­ση του κ. Βγε­νό­που­λου, που θα πρέ­πει να κό­στι­σε έ­να σω­ρό λε­φτά στους με­τό­χους της Marfin.

Δεν σιωπά ούτε μπροστά
σε τάφους

Ο τρό­πος με τον ο­ποίο α­ντι­με­τω­πί­ζει την ό­λη υ­πό­θε­ση, μάλ­λον δια­ψεύ­δει την ε­κτί­μη­σή μας («Επο­χή» 9/5) ό­τι η α­λα­ζο­νεία του κ. Βγε­νό­που­λου εί­ναι συ­γκρί­σι­μη με την α­λα­ζο­νεία ό­σων έ­βα­λαν τη δο­λο­φο­νι­κή φω­τιά. Ο κ. Βγε­νό­που­λος δεν συ­γκρί­νε­ται με τί­πο­τα και με κα­νέ­ναν. Αν ε­κεί­νοι λού­φα­ξαν τρο­μαγ­μέ­νοι α­πό το μέ­γε­θος της πρά­ξης τους, αυ­τός δεν έ­χει τέ­τοιες α­να­στο­λές. Τον πνί­γει το δί­κιο του ερ­γο­δό­τη, δεν μπο­ρεί να σω­πά­σει –ού­τε μπρο­στά σε τά­φους.
«Ολοκλήρωσα σήμερα τη δική μου έρευνα για τις συνθήκες», μας πληροφορεί από τις πρώτες κιόλας αράδες. Χωρίς να αφήνει αμφιβολία ότι βαθιά του πεποίθηση είναι πως, σε μια κοινωνία όπου ιδιωτικοποιούνται τα πάντα, θα μπορούσε κάλλιστα να ιδιωτικοποιηθεί και η απονομή δικαιοσύνης. Γιατί όχι;
Στο «μή­νυ­μά» του ξε­χω­ρί­ζουν, έ­στω κι αν εί­ναι δευ­τε­ρεύου­σας ση­μα­σίας εν προ­κει­μέ­νω, οι ε­ξορ­γι­στι­κές για κά­θε νοή­μο­να, προ­σπά­θειές του να α­γιο­γρα­φή­σει τον ε­αυ­τό το και την ε­ται­ρία του ως «πα­ρά­δειγ­μα ερ­γο­δο­σίας που έ­χει ά­ρι­στες σχέ­σεις με την πλειο­ψη­φία των ερ­γα­ζο­μέ­νων», τα αι­τή­μα­τα των ο­ποίων «ι­κα­νο­ποιού­νται πά­ντα, στο βαθ­μό που αυ­τό εί­ναι ε­φι­κτό»! Και η ο­ποία δεν θέ­τει «ο­ποια­δή­πο­τε μορ­φής ε­μπό­δια για ό­ποιον ερ­γα­ζό­με­νο θέ­λει να α­περ­γή­σει». Τυμ­βω­ρυ­χώ­ντας, μά­λι­στα, γρά­φει ό­τι «Οι δια­σω­θέ­ντες συ­νά­δελ­φοι με δια­βε­βαιώ­νουν ό­τι ου­δείς τους πίε­σε ή τους πιέ­ζει να μην α­περ­γή­σουν» (Γιάν­νης κερ­νά­ει και Γιάν­νης πί­νει...)

Είναι υπερήφανος

Φτά­νει στο ση­μείο δε να εμ­φα­νί­σει το κα­τά­στη­μα της ο­δού Στα­δίου σαν... αυ­το­δια­χει­ρι­ζό­με­νο, ό­που οι ερ­γα­ζό­με­νοι, χω­ρίς διεύ­θυν­ση, χω­ρίς ερ­γο­δο­σία, α­πο­φα­σί­ζουν αν θα μεί­νει α­νοι­χτό ή αν θα κλεί­σει: «Όταν α­νη­σύ­χη­σαν α­πό την ε­πί­θε­ση στο α­πέ­να­ντι βι­βλιο­πω­λείο, πή­ραν την α­πό­φα­ση ό­τι ή­ταν πιο α­σφα­λές να μεί­νουν μέ­σα στο κα­τά­στη­μα». Εξαν­τλώ­ντας, μά­λι­στα, ο­ποια­δή­πο­τε ό­ρια α­νο­χής της α­λα­ζο­νι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς του δη­λώ­νει γι’ αυ­τούς: «Εί­μαι υ­πε­ρή­φα­νος (...) που την ώ­ρα που οι δο­λο­φό­νοι χτυ­πού­σαν με βα­ριο­πού­λες το τζά­μι, το πρώ­το μέ­λη­μά τους ή­ταν να βά­λουν τις ε­πι­τα­γές των πε­λα­τών στο χρη­μα­το­κι­βώ­τιο», χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας την κί­νη­ση αυ­τή «γεν­ναία πρά­ξη»!
Το ση­μα­ντι­κό και κύ­ριο, ω­στό­σο, στο «μή­νυ­μα» – διάγ­γελ­μα του κ. Βγε­νό­που­λου εί­ναι ό­τι έ­βγα­λε ή­δη το δι­κό του πό­ρι­σμα. Όχι μό­νο για τη στά­ση των υ­παλ­λή­λων (και ά­ντε να τον δια­ψεύ­σουν...), αλ­λά και για την ε­πάρ­κεια των μέ­τρων α­σφα­λείας του κα­τα­στή­μα­τος, για την ύ­παρ­ξη ε­ξό­δου κιν­δύ­νου (που δεν χρη­σι­μο­ποιή­θη­κε – για­τί ά­ρα­γε;), για το εί­δος του ε­μπρη­σμού («μη συ­νη­θι­σμέ­νες βόμ­βες μο­λό­τοφ» και «ει­δι­κό εύ­φλε­κτο υ­λι­κό, που προ­κα­λεί ά­με­σα πυ­κνό κα­πνό και συν­θή­κες α­σφυ­ξίας»).

Με τον παρά του

Ή, λοι­πόν, έ­χει πά­ρα πο­λύ κα­λή πρό­σβα­ση στο υ­λι­κό του α­να­κρι­τι­κού της Πυ­ρο­σβε­στι­κής και στα αρ­χεία των α­να­κρι­τι­κών αρ­χών, ή με­τεί­χε κι ο ί­διος στις έ­ρευ­νες, πράγ­μα που α­πα­γο­ρεύε­ται α­πό το νό­μο.
Ή –και το πι­θα­νό­τε­ρο– α­πλώς ο κ. Βγε­νό­που­λος ε­πι­χει­ρεί να προ­κα­τα­λά­βει και την έ­ρευ­να, αλ­λά και την κοι­νή γνώ­μη, πι­στεύο­ντας ό­τι «με τον πα­ρά του και την κυ­ρά του» μπο­ρεί να κά­νει ό,τι θέ­λει. Πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο την κοι­νή γνώ­μη και τη δι­καιο­σύ­νη...
Γι’ αυ­τό και η­χούν υ­πο­κρι­τι­κά, με­τά α­πό ό­λα αυ­τά και άλ­λα τέ­τοια δα­κρύ­βρε­κτα, ό­σα ως ε­πί­λο­γο στο πό­νη­μά του α­να­φέ­ρει για την α­νά­γκη «να ε­ξε­τα­σθεί με η­ρε­μία, ει­λι­κρί­νεια, και σε βά­θος α­πό ό­λες τις αρ­μό­διες αρ­χές» η υ­πό­θε­ση.
Εκεί­νο που δεν μας λέει, ό­μως, εί­ναι για­τί μπή­κε στον κό­πο και στα έ­ξο­δα να στεί­λει στο πα­νελ­λή­νιο το «μή­νυ­μά» του δια­τα­ράσ­σο­ντας την η­ρε­μία, την ει­λι­κρί­νεια και τη σε βά­θος ε­ξέ­τα­ση της υ­πό­θε­σης. Και, βέ­βαια, α­πο­φεύ­γει να μας πει, ε­πί­σης, αν δε­σμεύε­ται να κά­νει την ί­δια α­κρι­βώς δα­πά­νη για να δη­μο­σιευ­τεί πα­ντού το πό­ρι­σμα των α­να­κρι­τι­κών αρ­χών, εάν και ε­φό­σον εί­ναι ε­πι­βα­ρυ­ντι­κό για την ερ­γο­δο­σία της Marfin.


Χ. Γ.

Η μη εκλογή του Φώτη Κουβέλη άνοιξε νέο κύκλο αντιπαράθεσης

Την περασμένη Κυριακή η εφημερίδα “Αυγή” φιλοξένησε τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ Φώτη Κουβέλη. Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε τι πρέπει να αποσαφηνίσει το συνέδριο του Συνασπισμού για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Φ. Κουβέλης επανέλαβε για πολλοστή φορά ότι ο ΣΥΝ δεν πρέπει να διολισθήσει στη διαμόρφωση ενός ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος θα έχει δομές κόμματος. Στη συνέχεια απάντησε καταφατικά στην ερώτηση αν φοβάται την εκδοχή της διάσπασης του Συνασπισμού. “Ναι” είπε. “Στο βαθμό που τα χαρακτηριστικά του ΣΥΝ -αριστερός ευρωπαϊσμός, εμμονή στο δημοκρατικό δρόμο για τον σοσιαλισμό, αριστερός ριζοσπαστικός μεταρρυθμισμός- αλλοιώνονται, τότε πράγματι, κινδυνεύει να υπάρξει διάσπαση της πολιτικής ενότητας, της συλλογικότητας και της λειτουργίας του κόμματος”. Σε συνέντευξή του στα χθεσινά «Νέα» κάνει ένα ακόμη, μάλλον ποιοτικό βήμα, ζητώντας την απεμπλοκή του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ επαναλαμβάνει ότι υπάρχει κίνδυνος διάσπασης του Συνασπισμού. Ο Φώτης Κουβέλης έθεσε για άλλη μια φορά με δημόσιο τρόπο τις... κόκκινες γραμμές της τάσης του. Είναι, όμως, πράγματι πιθανή η εκδοχή της ρήξης στο συνέδριο του Συνασπισμού; Όσοι γνωρίζουν καλά τα της Κουμουνδούρου διστάζουν να δώσουν καταφατική απάντηση. Θέτουν, όμως, αρκετά ερωτήματα.
Η Ανανεωτική Πτέρυγα είναι εδώ και καιρό σε βαθιά κρίση. Αποδυναμωμένη πολιτικά και οργανωτικά, διασπασμένη μετά την αποχώρηση πολλών μελών της, αμήχανη μπροστά στις δραματικές εξελίξεις που ανέτρεψαν τον πυρήνα της πολιτικής της πρότασης, αναζητά νέο ρόλο εντός ή και εκτός κόμματος. Ορισμένα στελέχη της Πτέρυγας επιμένουν ότι ο κύκλος του Συνασπισμού έχει οριστικά κλείσει και χρειάζεται να αναζητηθεί άλλος πολιτικός δρόμος έκφρασης του συγκεκριμένου ρεύματος. Οι «πράσινες» αναζητήσεις, δηλαδή η με κάποιο τρόπο σύγκλιση με τους Οικολόγους Πράσινους, συγκινούν μέρος της Α.Π., αλλά όχι όλους. Άλλωστε, εδώ και καιρό και οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι απουσιάζει το πολιτικό σχέδιο ή ότι είναι εγκλωβισμένοι μέσα σε αδιέξοδα. Σημαντικό μέρος της κομματικής τους βάσης είτε απομακρύνεται, είτε προτείνει μετ‘ επιτάσεως την αποχώρηση από τον Συνασπισμό. Η ηγεσία της Ανανεωτικής Πτέρυγας πιέζεται από το κλίμα, αλλά και από τα διλήμματα που η ίδια έχει δημιουργήσει και θέσει. Στον ηγετικό πυρήνα, υπάρχουν αυτοί που επιμένουν ότι «ο Συνασπισμός είναι το σπίτι μας» και αυτοί που υιοθετούν ακραίες λύσεις. «Ήρθε η ώρα της αποχώρησης» λένε, θέτοντας ως κατάλληλη χρονική στιγμή τη λήξη του συνεδρίου.
Η μη εκλογή του Φώτη Κουβέλη, ως συνέδρου με δικαίωμα ψήφου από την οργάνωση Καλλιθέας, ενίσχυσε τις τάσεις φυγής, αλλά και αυτούς στο εσωτερικό της «πτέρυγας», που εδώ και καιρό είναι με το ενάμιση πόδι έξω από το κόμμα. Ούτε οι δηλώσεις αλληλεγγύης του προέδρου του κόμματος Αλέξη Τσίπρα, δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν την... οργή των «ανανεωτικών». Ο Σπύρος Λυκούδης μίλησε για αθλιότητα, ενώ δεν άφησε στο απυρόβλητο την ηγεσία. Μίλησε για διχαστικό κλίμα, για προπηλακισμούς που οδηγούν μέλη του κόμματος σε αποχώρηση, αλλά και για ευθύνες που είναι δεδομένες με την απόφαση για συνέδριο. Ο ίδιος ο Φώτης Κουβέλης μίλησε για μιζέρια και είπε ότι το κόμμα βρίσκεται μακριά από αυτά που αξιώνει η κοινωνία. Η Αριστερή Ανασύνθεση, που τα μέλη της... ανέλαβαν την ευθύνη της μη εκλογής Φ. Κουβέλη από την οργάνωση Καλλιθέας, με ανακοίνωσή της υπενθύμισε μια σειρά από δηλώσεις που έχει κάνει το τελευταίο διάστημα ο Φ. Κουβέλης. Στην ίδια ανακοίνωση ασκούν κριτική στην ηγεσία του κόμματος «...Δυστυχώς, για άλλη μια ακόμα φορά η ηγεσία του κόμματος έχει λάθος στόχο. Με την άνευ προηγουμένου νεοαυταρχική τακτική της και τα συντονισμένα δημοσιεύματα επιτίθεται στην μικρότερη τάση του κόμματος, χωρίς να κάνει τον κόπο να εξηγήσει γιατί και πώς η βάση του κόμματος καταψήφισε τον σ. Φώτη Κουβέλη...»
Η Ανανεωτική Πτέρυγα, μάλλον, βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο δίλημμα. Ή θα παραμείνει στο κόμμα, αναζητώντας και εκβιάζοντας ισορροπίες και συμβιβασμούς, αποδεχόμενη όμως στην πράξη τον μειοψηφικό της ρόλο, ή θα κάνει το αποφασιστικό βήμα της αποχώρησης, που για πολλούς -ακόμα και στο εσωτερικό της- είναι βήμα στο κενό. Δύσκολα κανείς μπορεί να φανταστεί τον Φώτη Κουβέλη, για παράδειγμα, να γίνεται συναρχηγός των οικολόγων - πρασίνων ή να αναζητά στις σημερινές συνθήκες σημεία σύγκλισης με το ΠΑΣΟΚ.